Toby Green, Inquisition The Reign of Fear, Macmillan 2007, urywki ósmego rozdziału „Czystość za wszelką cenę”,

[w podupadłej Hiszpanii] kłopoty biurokratyczne były normalne w drugiej połowie XVII wieku. Dla wszystkich, od największych właścicieli do najbiedniejszych chłopów bardzo ważnym było wykazanie swego pochodzenia wracając o sześć, siedem, osiem czy więcej pokoleń, by oni i ich rodziny uniknęły losu pariasów. Jeśli nie można było dowieść czystości pochodzenia, należało je wymyślić. Ale nawet gdy wdawano się w taki trud i wydatki jak Antonio Costa w 1684, nie było gwarancji sukcesu; jak widzieliśmy z petycji jego syna, 21 lat później sprawa jeszcze nie była rozwiązana i ostateczne orzeczenie wydano dopiero w roku 1713, 176 lat po tym jak Miguel Costa został rozluźniony [oddany cywilnym władzom dla wykonania wyroku] w szlachetnym i eleganckim mieście Valencia.

Czystość pochodzenia była jedną z mroczniejszych twarzy inkwizytorskiej hydry. Brak jej nie przynosił natychmiastowej śmierci [...] ale mógł niszczyć rodziny. Obsesja wokół limpieza de sangre [czystości krwi] stała się metodą izolowania członków społeczeństwa. Gdy wygnano moriscos [potomków przechrzczonych muzułmanów], stała się sprawnym sposobem dalszego karania wynajdowanych wrogów z coraz dalszej i legendarnej przeszłości.

Doktryna czystości krwi zostawiła kontrowersyjny spadek dla iberyjskiego społeczeństwa. Ale trzymając w ręce prawie 800 ręcznie zapisanych stron z relacją badań czystości krwi syna Antonio Costa widzi się jasno, że była to idea, mania, która opętała tak jednostki jak i społeczny kalejdoskop, którego były one częścią. Wedle tej doktryny, dzieci płaciły za grzechy ojców w swoich i w następnych pokoleniach. Są powody, dla których niektórzy historycy widzą limpieza de sangre jako posiew współczesnej idei rasizmu.

[W przypisach autor dodaje: Należy pamiętać, że rasizm obrócony przeciw Afrykańczykom był powszechny w średniowieczu w świecie islamskim. Ale są dowody na to, że w Europie sprawa była dużo bardziej złożona i że do XVI wieku przesądy były oryginalnie kierowane z religijnej a nie z rasowej perspektywy.]

Rozziewała się przepaść przed hiszpańskim społeczeństwem, ale ono dążyło ślepo w tym kierunku, dowodząc czystość czegoś, co nie mogło być dowiedzione. Ludzie bezustannie spierali się kto był czy nie był czysty, ale prowadziło to do wpływów, plotek i zgorzknienia. Zamiast zapewnić zjednoczenie społeczeństwa, obsesja czystości krwi jedynie wszczęła proces dzielenia go. Na długą metę miało to przynieść potworne konsekwencje.