Ángel Ganivet y García (1865-1898)

Ganivet popełnił samobójstwo mając 32 lata. W swojej rozprawie doktorskiej Ganivet opisuje Hiszpanię jako podzielony kraj gdzie idee służą za niszczące bronie polityczne – pogląd, który już przepowiadał zaciekłość hiszpańskiej wojny domowej.

(To z pewnej fińskiej strony; Ganivet spędził parę lat w Finlandii.)

(Eduardo Arroyo, ur. 1937; obraz z Musée d'Art Moderne w Paryżu, zatytułowany „Nadzieja i rozpacz Ángela Ganivet”.)

Sprawne pióro, znajomość języków, żywy intelekt, niepoślednie przyjaźnie, kariera dyplomatyczna, zabałaganione życie seksualne i uczuciowe (zdrady, odejścia, paraliż postępowy), cień samobójstwa ojca, własne dokonane z nieczęstą konsekwencją (odratowany po próbie utopienia się zdołał rzucić się znowu do rzeki)... Przypomina się pytanie mojej znajomej: „czemu on taki głupi skoro jest taki mądry?”.

Kojarzę go z Witkacym. Ludzie, którzy dostali tak wiele, żyjący jakby myśleli, że jeszcze raz im to przyjdzie. Nie umiem odebrać tego jako empatii ze światem. Posłaniem istoty żywej jest żyć. Odejść dlatego, że świat zniknie? Gdyby to czyniono, ludzkość by zamknęła swoją historię przed pierwszą plemienną rzezią.