Patriotyzm niekiedy wymaga śmierci. Chętniej nieprzyjaciela, ale jeśli nie da się inaczej to i własnej. Premier polski myślał o drodze łatwiejszej, o śmierci sędziego piłkarskiego, ale to niewiele by odmieniło w losach Ojczyzny. Więcej powiem, gdyby okazało się, że jedyne piłkarskie mistrzostwa Europy, w których Kraj wystąpi do roku 2050 to następne, z roku 2012, dla przyszłego historyka byłoby to bez znaczenia. Natomiast każde posunięcie zmierzające do sensownego ułożenia na przyszłość stosunków rosyjsko-polskich jest niezmiernej wagi i przeliczalne na monety, jakość życia i powiększenie prawdopodobieństwa trwałego spokoju w sferze, która nie tak wiele go znała. I co najważniejsze, patriotyczne poczynania nie wymagają tu krwi ani śmierci, choć tradycyjnie zdrajców wieszano tu i ówdzie, ale dziś są lepsze na nich sposoby.

Najpierw parę słówek o geopolityce. Można, trzeba i warto wiele złych rzeczy pomyśleć o Rosji, bo jak każde imperium ma nadmiar win i zbrodni na swoim koncie, ale to nie jest dobra formułka powitalna dla reprezentacji potężnego sąsiada. Może by tak raz na dobre wbić do polskiego łba, że Rosja przegrała batalię o panowanie nad światem z USA, nie z Polską, ale porównując z tą ostatnią nadal jest olbrzymem, o niezmierzonym potencjale ekonomicznym i o planach, których żaden kraj wymiaru Polski nie wywróci. I choć jesteśmy bliskimi przyjaciółmi USA i może nawet będziemy tam wjeżdżać bez wiz (o ile dyżurny urzędnik na lotnisku nas wpuści), to przyszła gra ma na imię Chiny, i żeby tę grę wygrać USA dość łatwo dojdzie do porozumienia z Rosją, która anglosaskiej mentalności jest wiele bliższa niż chińska. Jeśli ktoś sobie wyobraża, że dla ważniejszych celów Stany by nas nie sprzedały, to nie zna współczesnej historii.

Ponadto, może na terenie Polski zostaną odkryte złoża kryptonitu, co zmieni naszą gospodarczą pozycję, ale odliczając takie scenariusze jesteśmy drobnych partnerem (lub niepartnerem) w grze, w której Rosja nadal dysponuje swoimi tradycyjnymi bogactwami (sprzedaż drewna ciągle jest jest niekończącą się opcją) ale nowe, jak ropa naftowa, skłaniają przed nią głowy większych od nas graczy. A jeśli zechce wynająć komuś na Syberii terenik wielkości Małopolski, to na wiele lat rozwiąże jej to problemy finansowania wielkich projektów.

Nasze krzesło przy stole dyskusyjnym jest wygodne dzięki temu, że Unia i tarcza i tak dalej. Można spokojnie (czyli z szacunkiem ale i z godnością) umówić się teraz co do tonu przyszłych rokowań, a od tego może zależeć, czy będziemy rozważani np. jako godni zaufania i uwagi w roli mniejszych partnerów wielkich syberyjskich przedsięwzięć. Dlatego nie ma jak przecenić znaczenia cichych rozmów polsko-rosyjskiej grupy do spraw trudnych. I z obu stron rosyjskich wiedzą jak to jest ważne.

Jedna strona rosyjska to ta, która doprowadziła do przyjazdu rosyjskich rozmówców. A druga nie potrzebuje pokazywać swojej twarzy, bo ma przedstawicieli. Ta strona, która ciągle nuci starorosyjską piosenkę, że kura nie ptica. Ta, która po to zainwestowała w cyrk, by w kluczowych momentach wysyłać klowna na scenę. I uziemnienie obecnej dobrosąsiedzkiej inicjatywy jest dla niej imperatywem.

Tu nie chodzi o rozprawę z wiadomą gałązką Kościoła. Ta gałązka ma się dobrze i jeśli nie ten, to inny myśliciel w stylu średniowiecznym będzie ją równie sprawnie reprezentował. Tu chodzi o działalność agenturalną, o której wszyscy wiedzą, ale nikt nie chce brudzić sobie rąk.

Ale rola premiera to nie defilowanie w białych rękawiczkach. Wiem, że pan Tusk lepiej by się miał jako prezydent (czego szczerze mu życzę, o ile potrafi w przyszłości unikać lapsusów w stylu kaczyńskim), ale póki jest premierem, jego obowiązkiem jest zrobienie czegoś z tą stajnią. To nie wymaga ani zabijania ani umierania, ale wysłania ekipy księgowych i po paru miesiącach uczciwych i wnikliwych analiz będzie można aresztować pierwsze grupy winnych. Będą to, oczywiście, kozły ofiarne, ale zasługują na to, skoro podjęły się tej roli. Fizycznej wolności ruchu rzeczywistych winowajców to nie ograniczy, ale ich działania w innych sferach natychmiast stracą na rozmachu. I jeśli to nie zostanie zrobione, wszystkie najgorsze podejrzenia o amorfizmie premiera zostaną potwierdzone, w sposób bolesny dla Polek i Polaków.