Friedrich Fröbel (ten pedagog XIX-wieczny, dla którego dzieci były roślinkami a nauczyciel ogrodnikiem), w dziele The Education of Man z 1826 roku pisał o zabawkach z klockami, które miały pomagać w nauce liczenia. Dziś nazwalibyśmy to „pomocami dydaktycznymi”. Idea z lekka przysnęła, ale obudził ją książką Nombres En Couleur z 1951 roku Belg Emile-Georges Cuisenaire. Nowością były (jak wskazuje tytuł) kolory. Otóż każda liczba od 1 do 10 jest związana z jednym i tylko jednym kolorem i patyczki mające odpowiednią ilość centymetrów długości i stosowny kolor przedstawiają liczbę (przekrój klocka ma 1 cm²).



Dlaczego tak? A bo tak i koniec gadania. Ale kto to czuje to czuje dużo więcej (rodzaj nawiedzenia) i umie ułożyć to w rodziny

a także odkryć wewnętrzne kolorowe zależności między liczbami (najbardziej mi się podoba, że „staje się oczywiste, że potrafimy ustalić niedwuznaczną relację między wymiarem a kolorem”):

Tu widać, że dwa razy jasnozielony to ciemnozielony. A że nie ma podobnego związku między czerwonymi? Siadaj, dziecko i nie zawracaj głowy. To jest dla ułatwienia, więc nie komplikuj. O, popatrz jak łatwo robi się tu potęgi:



Odejmowanie też idzie świetnie, ale pada na pyszczek przy odejmowaniu tych samych kolorów, bo białe to 1 a nie ma koloru na zero.) Nie rozumiesz? Hmm, ja też nie wszystko tu rozumiem, a zupełnie mnie dobija patyczkowy sposób dzielenia 435 przez 3:

Więc łatwo się domyślić, że to tylko pierwsze nóżki stonogi, ale ona tu przypełznie. Obiecuję. Chociaż takie obiecanki to jest zastraszanie, ale jak dzieci to znoszą to może i dorośli wytrzymają? Lecz na pierwsze spotkanie z makabrycznym światem dydaktyki matematycznej chyba wystarczy tego.