Z pozoru to prosta idea: gdy chcę ułatwić uczniom zrozumienie obrazka, użyję różne elementy graficzne: wymiar liter i linii, ich typ, kolory... Ale w tle tej prostoty leżą spore postępy w technologii i mentalności. Kolorowa kreda musi być tania. (Przy okazji, widziałeś film Wszyscy albo nikt z 1999 reżysera Zhang Yimou?) I nauczyciel musi myśleć jak ułatwić uczniowi zrozumienie, a nie zmuszać go do zapamiętania.

Ciekawe jest prześledzenie jak to wygląda w przypadku najpopularniejszej opowieści dydaktycznej na świecie, napisanej przez Euklidesa, która sławna jest z tego, że swą popularnością w historii dogania takie mistyczne opowieści jak Harry Potter i Biblia.

W wydaniu z 1482 roku widać wynik dbałości autora o zrozumiałość wizualnego przekazu:

Geodeta z Falklandów Oliver Byrne, zaskoczył świat w 1847 roku użyciem pięciu kolorów. (To nie był tani eksperyment. I do dzisiaj przedkłada się niską cenę nad łatwość czytania.) Proszę zerknąć na dwie strony.

Estetyka wieku XIX i XX nie była ta sama; oto jak artysta – drukarz Bruce Rogers widział to w roku 1944. Dla łatwiejszego porównania reprodukuję te same urywki Euklidesa.

Ciekawy artykuł pokazuje podejście do tematu podjęte w 1994 roku, ale sądzę, że Sjoerd Hofstra stworzył dzieło, które bardziej utkwi w pamięci krytyków sztuki niż uczniów matematyki. No i oczywiście nie brak jeszcze współcześniejszych rozwiązań, w których całe „Elementy” wirują w komputerze w appletach.

Jutro pokażę, że nie zawsze fascynacja kolorem i rewelacyjne pomysły dydaktyczne prowadzą do szczęśliwego końca. Ale proszę nie martwić się tym przedwcześnie, bo każde jutro ma swoje pojutrze i bzdury to nie diamenty, nie są na zawsze.