Jego rodzina dostała w powojennej Warszawie wygodne i duże mieszkanie naprzeciwko Łazienek: „Kolonia składała się z pięciu niskich budynków. Cztery zajmował korpus oficerski, nasz budynek jako jedyny był cywilny.” Nic, tylko zazdrościć. Ale...

Język rosyjski był dla nas ważny. Rodzice używali go, kiedy chcieli przede mną zataić temat rozmowy. Egzemplarz „Prawdy” dostarczano nam codziennie. Mama niezmiennie zdejmowała banderolę i mięła strony, aby widać było, że gazetę czytano, zanim została wyrzucona do śmieci.

(Henryk Dasko, Dworzec Gdański, Wydawnictwo Literackie 2008, p.27-28.)

Przyszło mi do głowy, że u nas nie było prawdziwego komunizmu: w nim nikt by nie wyrzucał starej „Prawdy”. Byłaby ona wiecznie składana na domowym ołtarzyku.