Odbiję Ci refleksją jeszcze smutniejszą: póki jedno i drugie dziecię błądzi, winić by można gena z lewej czy z prawej strony. Ale gdy błądzących jest armia, podejrzenie pada na rozstawienie i jakość drogowskazów...

Wiem, że to boli, bo mam to też w krajowej rodzinie (łudzę się nadzieją, że to przepracowanie, że może wróci do świata z książkami). I w obu przypadkach widzę szansę nadziei w rodzinnych wzorach: może w chwili jakiegoś przesilenia młodzi ludzie przypomną sobie, że bliscy sięgali po książki i robiąc podobnie odkryją, że rady życiowe tam zawarte, choć nie bezpośrednio wyłożone, są ciekawsze niż te z seriali i z czatów. Ale gdzie nadzieja dla dzieci z tych rodzin gdzie na prezent nie kupują książki, bo "on już ma jedną"?

Jeszcze smutniejsza refleksja, to że akurat Trylogia Sienkiewicza posłużyła temu młodemu człowiekowi jako przykład kultury wysokiej... 8-O
Ja tam wolałabym Talmud.

Oj, Andsol. Sienkiewicz to pierwszorzędny pisarz drugorzędny. Jego książki to takie wschodnie westerny.

Przytoczona przez ciebie historia to tak, jakby dziś - powiedzmy - zniewolona kobieta z afgańskiej wioski, której wmawiano, że Zachód to szatan, zło i rozpusta, nagle odkryła piękno i głębię zachodniej cywilizacji czytając Harrego Pottera.

No można, Duch Boży wieje kędy chce. Ale jednak to smutne.

Anuszko, nastajesz, by rzecz sprowadzać do intelektualnych walorów Sienkiewicza. Możemy i o tym, ale najpierw w sprawie afgańskiej kobiety.

Nieznaczna cząstka moich uciech czytelniczych wchodzi do blogu. Raz postawione tu, należą do czytelnika i ma on prawo je czytać po swojemu, nawet z przerzutnią do Afganistanu i Harry'ego Pottera. Ale prostsza i bliższa jest mi ta lektura: w tym sprawnym szkicu widać tło. Choć niezaznaczone przez swą (dla autora) oczywistość, nabiera formy po chwili refleksji i mówi mi, o czym czasami nie wiedziałem, a czasami nie łączyłem z resztą opisu świata: duża część społeczności żydowskiej tylko geograficznie tkwiła na
polskiej ziemi, ich integracja z zewnętrznym światem była mniejsza niż Anglików w Ugandzie; choć odejście od własnej kultury dla Lejwy musiało być szokujące dla jego rodziny, jednak nie odrzucili go i sfinansowali mu "gojowe" studia; podjęcie studiów w Paryżu było (dla posiadacza środków pieniężnych) łatwe; antysemityzm w Polsce nie był instytucjonalny, skoro człowiek ten został włącząny do obiegu wiedzy i umiejętności potrzebnych w Rp II.

Oprzymiotnikowanie Sienkiewicza było mi "za Giertycha" postawą obronną, dziś nie potrzebne mi są te nastawienia. Skoro klasyfikujesz, powiem, że osoba, której o nieznajomość dobrych wzorców nikt nie oskarży nie ma tej szybkości ciosu w rozmowie o Sienkiewiczu. Od siebie dodam, że winą nauczycieli jest uważanie go za wzór lektury historycznej. A językowo jest mi on swoją ludzką składnią i tokiem myśli bliższy niż młodsi od niego Żeromski, Gombrowicz czy Iwaszkiewicz.

I nie widzę niczego smutnego w fascynacji Sienkiewiczem, bo było to demokratyczne, naturalne i dla jakości języka, którym młodzi ludzie się posługiwali, bardzo cenne. Nie powtórzę tych uwag o dziełach J.K.Rawlings czy P.Coelho, bo tu działa naoliwiana milionami dolarów machineria wtłamszania przekonań do głów.