Opowiem pewną historię dwa razy, najpierw w dużym skrócie (i będzie śmieszna) a potem w małym skrócie (i już nie będzie śmieszna). Opowiadanie jej nie jest ćwiczeniem w wyciąganiu morałów (kto mało wie dużo się śmieje, kto w sprawę wnika  temu śmiech zanika, głupiemu lepiej, ... wstaw dowolny morał), opowiadanie jest celem samym w sobie. A może jest zachętą do przeczytania historii bez skrótu.

Więc pewnego dnia w 1828 roku Karl Feuerbach przyszedł na wykład w Erlangen z obnażoną szablą i powiedział, że obetnie głowę każdemu studentowi, który nie rozwiąże równań z tablicy. Technika dydaktyczna nie była testowana, bo go odsunięto od uczenia.

W wersji ze skrótem mniejszym trzeba powiedzieć, że to Feuerbach od słynnego okręgu dziewięciu punktów i napisał o problemie w książeczce z 1822 roku, która była jego rozprawą doktorską albo i nie, tego nikt nie wie. I miał wtedy 22 lata.

Cała rodzina miała wielkie talenty. Tata Paul był tak słynnym prawnikiem, że bawarski król Maksymilian Józef nadał mu szlachectwo i pokrył koszty uniwersyteckiego wykształcenia jego pięciu synów. (Nic nie wie się czy talenty trzech córek też były rozwijane.) No i Joseph Anselm został filologiem i archeologiem (a jego syn Anselm Friedrich malarzem), Karl matematykiem, Eduard profesorem prawa, Ludwig filozofem oraz Friedrich orientalistą.

Tu jest właściwe miejsce na przerywnik, w którym wyznam, że gdy Jurek K. pokazał swą rekonstrukcję drzewa genealogicznego Minkowskich, a to z powodu Sinfonia Varsovia, przypomniałem  sobie cykl Rody uczone z Forum Akademickiego, a potem ten artykuł o Feuerbachu.

I wszystko szło w karierze Karla wspaniale, ale znienacka w 1824 roku zaaresztowała go z grupą innych 19 studentów policja i 14 miesięcy spędził w więzieniu. Nie udowodniono oskarżeń o działalność wywrotową i są podejrzenia, że była to intryga wrogów politycznych jego ojca. W więzieniu Karl przejął się ideą, że tylko jego śmierć uwolni jego kolegów. Przeżył dwie próby samobójstwa, ale po wyjściu z więzienia potrzebował roku, by dojść do siebie.

Wydawało się, że doszedł. Napisał nowe i odkrywcze prace z geometrii i wrócił do nauczania w Gimnazjum w Erlangen. Ale pewnego dnia w 1828 roku Karl przyszedł na swój wykład z obnażoną szablą i zapowiedział, że obetnie głowę każdemu studentowi, który nie rozwiąże równań z tablicy. Został odsunięty od nauczania, jego stan psychiczny pogarszał się z czasem i po 6 latach, w 1834 roku młody matematyk umarł. I nie wiedziano prawie nic o nim, tylko o jego twierdzeniach, ale w roku 1953 matematyczka i historyczka nauki, Laura Guggenbuhl wygłosiła referat o Karlu na konferencji, i ten referat został opublikowany w The Scientific Monthly w 1955. I tylko historycy by go odszukiwali, gdyby Dan Pedoe nie włączył go jako dodatku do swojej pięknej książeczki Circles. Jasne, że to jest zachętą do kupienia jej, ale to może być dość trudne (choć bywają nowe nakłady), ale można jej artykuł znaleźć w Sieci. Nie wiem jak długo będzie tam stał, bo to jest witryna słynnego hiszpańskiego matematyka i pedagoga Miguel de Guzmán, który zmarł przed czterema laty. Witryna jest zachowana. Życzę witrynie wiecznego życia, ale gdyby znikła, natychmiast wystawię ten artykuł u mnie.

Wzrusza mnie, że praca i wysiłek (no bo takie artykuły nie powstają same z siebie) Laury Guggehbuhl pomogły chronić pamięć o Karlu Feuerbachu przed zapomnieniem.