Latał gołąbek tu i tam beztrosko, wielce się dziwował, ale jako amator, nie zawodowy latawiec. Po prostu laik intergołąbek. A tu redaktor naczelny pisma „Świat wiary nie do wiary” go woła i pyta:

– Chcesz pracować dla mnie jako free-skrzydełko?

– A za ile? – zapytał gołąbek. Odpowiedź go wzruszyła, więc poprosił o podwyżkę.
– Dobrze – zgodził się naczelny. Jaki lot, taka płaca. Leć pisać o życiu małżeńskim pewnej pary.

– Ktoś sławny?

– Oj tak. Na początek arcybiskup...

– To on sam?!

– Gołąbku, przestań żartować. Na początek arcybiskup ci pomoże z sesją zdjęć. On to lubi. A potem, sam wiesz, ogólny  klimat, opinie przyjaciół, wrogów. Czy potrafisz zająć się tym z szacunkiem, bez prześmieszek?

– Gołębie nie mają mięśni twarzy potrzebnych do śmiechu.

– Ale tu trzeba głębokiego zrozumienia sytuacji. To nie jest codzienna rodzina.

– Rozumiem, ale u mnie to genetyczne. Synagorlica, to coś panu mówi?

– No dobrze. Więc rodzina od samego początku jest trochę skomplikowana. Nie wszyscy wierzą, że oblubieniec istnieje. Inni wątpią, że miał braci. I w Kraju ma już 60 oblubienic. Wszystkie żyją same.

– Rozumiem. Ile znaków?

– Poniżej 10 Kb, nikt nie wytrzyma więcej. Ale o jednym muszę ci powiedzieć przed odlotem. Są pewne granice. Wolę ci nie mówić co z ciebie zrobię jeśli zająkniesz się słowem o dziewicach u Azteków. To będzie to twój ostatni w życiu lot.

– Szefie – gołąbek dziobnął naczelnego z szacunkiem w ramię – ja jestem gołąbkiem pokoju. Ale pomyślawszy nieco o tym skromnym honorarium... Może powinienem wrócić do domu i zająć się własnymi, gołębimi jajami?