Dość powszechne przekonanie, że gry logiczne mogą u kogoś rozwinąć zdolności matematyczne jest tak słuszne jak wiara, że codzienne rymowanie pomoże rymownikowi pisać poezje. Ta moja opinia nie atakuje osób rozwijająch i propagujących w piśmie i w kilobyte'ach przeróżne sudoki, krzyżówki,  wyszukiwanki i składanki; wyjaśnia ona tylko czemu tego typu działania nie pojawiają się w tym blogu.

Nie wdaję się tu w to, bo mnie to nudzi. Odczucie pojawia się u mnie jako nuda organiczna, a nie ideologiczna. Ale bywają gry, które wydają mi się godne uwagi i chcę zrobić nieco reklamy pewnej grze, która tu pojawi się jako komputerowa i to linuxowa (oj, wiem, że się nie pisze przez iks, ale zawsze ktoś ma za swój obowiązek mnie poprawić, a poważne błędy pominie milczeniem), ale może być papierowa, tylko wymaga to przygotowania kartoników i nie jest tak szybka. W Sieci pojawiła się 10 lat temu i nazywa się „niebieska płytka” czyli bluetile.

7 lat temu zapytałem o parę detali autora (chyba Holendra, wnosząc po adresie). Niestety Peter Kleiweg nie powiedział mi ani skąd wzięła się gra (jasno postawił, że napisał program, ale nie wymyślił jej) ani też nie ciekawiła go strona matematyczna (np. ilości różnych rozwiązań). Tak czy inaczej, tu jest skompaktowany materiał i zaraz powiem co się z nim robi, chociaż na ogół ktoś, kto wdał się w Linuxa nie potrzebuje wyjaśnień.

Jest prostokąt z równej wielkości prostokącików. Ilość ich w poziomie i w pionie ustala się zaczynając grę. Na początku wszystkie pola są czerwone, a chcemy mieć wszystkie niebieskie. Dotykając pólka zmienia się je oraz cztery z nim sąsiadujące (z dwóch boków, u góry i u dołu) na inny kolor. Iksiki są zapisem dotkniętych miejsc.

Proszę pomyśleć, że to jest macierz, a pierwsza kolumna to wektor z zer (jeśli miejsca nie tykamy) albo z jedynek (jeśli jest tam iks. Wydaje się, że zamiast męczyć się z ustaloną sobie ilością kolumn ciekawiej jest analizować po kolei (po ustaleniu ile linii będzie) wszystkie możliwości przy „dużej” ilości kolumn i rozważać które przypadki załatwia jakieś początkowe ustawienie. A że pisanie od góry do dołu lub na odwrót daje symetryczne przypadki, wariantów jest o połowę mniej niż początkowo się wydaje. Tu jest ilustracja dla różnych możliwości z trzema liniami.

Dobrze, teraz o programie. Ściągnięty, rozpakowuję komendą

tar xzvf bluetile.tar.gz

cd bluetile

make

./tile -x 12 -y 7

./bluetile &

Skojarzenia z grą Johna Conway'a „Game of Life” są zasadne, bluetile jest jej biedną krewniaczką.

Zrobienie gry z dwukolorowych kartoników (czy klocków) wymagałoby też kładzenia monety (guziki są coraz rzadsze) w miejscu dotknięcia i zdejmowania jej przy powtórzeniu  operacji w tym samym miejscu. No cóż, jak ktoś nie ma  Linuxa...

PS. (29/IV) W wyniku komentarza Kwika wrzuciłem tu plik bluetile.zip z drobnymi podmianami językowymi. Aby nie wprowadzać zamieszania z oryginalnym programem wersja stąd zwie się bluetile-pl. Reszta w w/w komentarzu.