Około 1935 r. New Yorker opublikował esej na temat
doświadczeń młodej damy starającej się wyjaśnić
jej uczniom czwartej klasy, pochodzących z wyższej
klasy, problemy ubóstwa [...] kobieta o wielkim
zasobie dobrej woli odkryła, że jej wychowankowie,
żyjący w eleganckich domach, dowożeni i odwożeni
ze szkoły przez szoferów, nie uświadamiali sobie, że
Stany Zjednoczone były w głębokiej depresji, ponad
12 milionów osób było bez pracy i miliony borykały
się ze straszną nędzą. W istocie, żaden z nich nie
pojmował znaczenia słowa bieda czy typu życia, które
wówczas wiele amerykańskich dzieci musiało znosić.
Dlatego w jej postępowej szkole sześciotygodniowy
okres poświęciła studiowaniu głodu, mizernego
zamieszkania, beznadziei i innych nieszczęść, które
depresja potęgowała. Jej czwartoklasiści czytali
wiadomości o szczególnie tragicznych zdarzeniach,
pokazywano im slumsy, kolejki za chlebem i puste
fabryki i prowadzono do zetknięcia się z ponurymi
doświadczeniami życia w okresie depresji.

Pierwsze wypracowanie, które przeczytała, przeraziło
ją [...] nazywało się „Krótkie opowiadanie o biedzie”
i tak się zaczynało: „Pewnego razu była sobie biedna
rodzina. Matka była biedna, ojciec był biedny,
kucharka była biedna, zarządca był biedny...”

Robert F.Byrnes, „Moscow Revisited”, Survey, p.1 (vol.23),
1977-78