João Alberto Lins de Barros, 1897 – 1955. Parę słów o nim pokaże jak niestosowne w losach brazylijskich mogą być schematy o lewej i prawej, o wojskowych i o cywilach... Najpierw parę informacji wyjętych z dość oficjalnej biografii:

Wieczny wojskowy buntownik, w latach 20-tych jeden z komendantów słynnej partyzantki z Nordeste, coluna Prestes. Przez parę lat żyje w ukryciu, potem pomaga w objęciu władzy przez Getúlio Vargasa.

W 1930 roku mianowany wojskowym interwentorem w stanie Săo Paulo, zezwala na działanie partii komunistycznej i grozi zamknięciem fabryk, które nie chcą zastosować przewidzianych przez nowe dekrety praw socjalnych broniących robotników – a zarazem stara się mieć dobre kontakty z obszarnikami, którzy mieli plantacje kawy.

Przez parę lat działa jako dyplomata, nawet przez dwa wojenne lata jako ambasador Brazylii w Kanadzie. Wraca, by zostać prezydentem Koodenacji Mobilizacji Ekonomicznej czyli super-ministrem ekonomii okresu wojny. Po wojnie jako szef policji Dystryktu Federalnego wiele robi dla powrotu do demokracji.

Inne źródła powiadamiają, że w międzyczasie robi ekspedycje geograficzne, jest radnym w Rio de Janeiro (z czego, jako zajęcia niesłychanie nudnego, rezygnuje) i działa przy zakładaniu Filharmonii.

A oto parę słów o nim, które wygłosił w wykładach na kursie dziennikarskim jeden z najbardziej znanych tutejszych dziennikarzy, Márcio Moreira Alves.

W kolumnie Prestesa, prócz noszenia działa i innych narzędzi wojennych, dbał o noszenie pianina, na którym grał gdy docierali do jakiejś osady, by w ten sposób nawiązać kontakt z ludnością. [...]  Gdy w czasie wojny został koordenatorem brazylijskiej gospodarki, zwołał swoją ekipę i rzekł: „Słuchajcie, mianowano mnie na tę pozycję, która ma absolutnie podstawowe, bardzo ważne znaczenie, i w Brazylii ktoś z taką funkcją jest oskarżony o jedną z trzech rzeczy: że albo jest rogaczem, albo pedałem albo złodziejem. Chcę was poinformować, że jestem pedałem.”