W sprawie drugiej uwagi (mniej niż trzy miliardy podstawowych par. To nie wystarczy...). A ile by wystarczyło wg Sturmfelsa? Ciekaw byłbym także kryterium.

@Nameste: gdy kończyłem studia czytałem prackę dwóch matematyków rosyjskich (z dobrego bądź co bądź Instytutu im. Stekłowa) twierdzących, że ich teza, podająca krótką listę jakichś konfiguracji geometrycznych, jest poprawna, bo sprawdzili wszystkie kilkanaście milionów możliwości i tylko to im wyszło. Pobieżna wiedza (bez lekceważenia ich talenów informatycznych i ich umiejętności programowania w Assemblerze) o stanie ich komputerów dostępnych dla uniwersytetów pozwalała mi na dość solidny wniosek, że to była hucpa. Uznali, że jest coś, co ich zdaniem powinno być.
Dzisiaj PC z Linuxem testuje mi takie ilości hipotez czasami w parę godzin, czasami w parę tygodni. Skale bardzo się odmieniły. Rozumiem, że te miliardy par prowadzi do zilionów eksperymentów, ale te ilości nie powalają już dziś na kolana, przynajmniej nie tak szybko jak kiedyś...

@Vierablu: oczywiście nie umknęła mi uwagi możliwość metafizycznej interpretacji jego uwagi, ale sądzę, że chodziło mu o technikę, nie filozofię: rozumiem to jako wezwanie do szukania nowych teorii, które zapewne użyją tak prawdopodobieństwa jak algebry i geometrii, by zrozumieć co te komórki wyrabiają. Łańcuchy DNA ładnie się już bada wyrafinowaną topologią, ale wydaje mi się, że opisy tego, co się dzieje w ściankach, są ciągle w powijakach.

Co do dowodów maszynowych - dobrą ilustracją tego drugiego punktu widzenia jest historia "dowodu" hipotezy Keplera, którą podał Thomas Hales. (Chodzi o upychanie pomarańczy w zwarte kupki.) Niby dowiódł, czego miał dowieść w 1998, niby szczegóły podał w grubej pracy z 2005, ale rosyjscy specjaliści mówią, że gdyby mieli dużą ekipę i z 20 lat, to potrafią sprawdzić wszelkie detale... Tak źle i tak niedobrze. Tylko w Bogu pewność absolutna. A nam musi wystarczyć "o ile nam wiadomo..."

Nameste, mój niższy poziom krytycyzmu stąd zapewne się bierze, że rozumiałem jego prychanie nad ilością nie jako narzekanie nad tą liczbą, ale jako wezwanie do szukania jakościowych, nie ilościowych modeli. Jeśli jednak przytrzymać go za słowo (to znaczy za liczbę) to masz rację, nie ma sensu w podawaniu ilości, która jest do przyjęcia jako duża i uznawanie wielkości mniejszego rzędu za nieduże.

Może tak bym zilustrował moją próbę zrozumienia o czym on mówi: przy rośnięciu populacji w podanych warunkach montowano równania różniczkowe i odmieniając po trosze ich współczynniki starano się dobrać najlepszy model dla tego czy tamtego ekosystemu. A pewnego dnia pojawił się John Conway z zabawą z monetami, gdzie orzeł był starą generacją, a reszka - nową, i po paru latach okazało się, że "the game of life" to nie śmieszna zabawa z intrygującymi problemami matematycznymi, a nowy sposób patrzenia na problemy wzrostu, jak najbardziej w duchu badań d'Arcy-Thompsona, gdzie ograniczenia przestrzenne są ciekawsze niż ilość pożywienia w systemie... WIęc odbieram jego uwagi jako wezwanie: rozważ inne czynniki oprócz wprowadzonych dotychczas, by zrozumieć czemu to tak się komplikuje. No, geometria ścianek zaczyna być (jesli dobrze zrozumiałem parę lektur z ostatnich lat) coraz bardziej uważnie studiowana... Chodzi mi o ścianki między komórkami.

Co do kreacjonistów, to naprawdę nie rozumiem po co się tak wysilają. Skoro już wiedzą o czymś dzięki swojej wierze, to na kiego czorta im jeszcze jakieś naukowe dowody? Może małej klasy jest ta ich wiara?