Na swoim blogu Krzysztof Nawratek cieszy się swoją książką i pokazał jej okładkę. Sygnały przed lekturą wskazują, że książka jest bezdyskusyjnie dobra, ale ogląd okładki niekoniecznie wywołuje jednomyślność. A że Krzysztof zapytał czytelników co o niej myślą, pojawiło się parę opinii. Mojej, krytycznej, nie przywitał radośnie. Wolałbym, by zawierzył mojemu gustowi plastycznemu (tak, tu osoby bez poczucia humoru powinny ujrzeć emotikon) i zaczął zalepiać wszystkie okładki czymś innym, ale postanowił iść za większością i broni dzieła. Ponieważ przestało być to sprawą „lubię – nie lubię” i argumenty rzeczowe są na miejscu, zapytałem dwóch znajomych grafików, do których mogłem szybko dojść przez Sieć, co o tym myślą (naturalnie, bez czytania stojących w blogu komentarzy). Właściwe by było dołączenie ich uwag na blogu Krzysztofa, ale: 1. on już zamknął temat, 2. Blox nie przepuści tak długich uwag jako komentarza, 3. jako temat niezależny od konkretnej książki, uwagi fachowców są ciekawe i godne czytania. Więc je tu reprodukuję (ich kolejność ustaliła reguła FIFO: first in, first out).

Opinia 1

Mogę się wypowiedzieć tylko o moim wrażeniu estetycznym z pozycji grafika. Mnie osobiście ta okładka się nie podoba. Jestem zdania, że sam kształt puzli wystarczyłby jako sybolika czegoś, co tam sobie twórca pomyślał, zaś dokładanie do nich przynajmniej tuzina kolorów wprowadza przesyt, co zwraca na siebie uwagę, ale raczej w negatywnym tego słowa znaczeniu. Naturalnie przesyt nie zawsze musi być zły. Są i dobre przykłady, że przytoczę serię płyt Pata Metheny. Jestem jednak zwolennikiem graficznej zasady: mało, jest też za dużo. Jak czytałem w komentarzach, autor na okładkę wpływu nie miał. Ma on jednak decydujące zdanie, czy okładkę chce, czy nie. Poza tym, autor dostaje od grafika kilka różnych projektów i SAM w zasadzie wybiera najbardziej jemu odpowiadający, więc nie można stwierdzić, że nic do powiedzenia nie miał.

Summa summarum okładka rzuci się w oczy przechodniom w takim samym stopniu jak leżąca w oknie wystawowym policyjna seledynowa kamizelka i tyle samo wzbudzać będzie zainteresowania. Ale to moje prywatne zdanie.

Czytałem przedmowę Staniszkis i uważam, że do tej książki można było zrobić dużo ciekawszą okładkę doskonale oddającą myśl autora.

Spytałem autora tych uwag czy mogę je przedstawić na blogu. Odrzekł:

Naturalnie, że moje zdanie możesz cytować. Podawanie zaś mojej tożsamości jest tutaj zbędne, gdyż jest to opinia osoby prywatnej nie będącej autorytetem w dziedzinie. Gdybym był profesorem Institut für Graphik Design mógłbyś się na mnie śmiało powoływać, ale w tym wypadku nazwisko nie ma znaczenia. Co zaś się tyczy profesorów tego instytutu, to uczyli mnie, że okładka książki jest formą reklamy. Powinna co nieco o treści powiedzieć również w ten sposób, aby czytelnikowi uprościć wybór. Zmuszanie odbiorcy do odszyfrowywania głębi myśli twórcy projektu okładki jest czystą stratą czasu, a czasem wręcz zniechęcaniem czytelnika.

Opinia 2

Powiem, jako grafik ;) zapewne autora okładki stać by było na więcej inwencji twórczej, tudzież twórczego mozołu. Żadne tłumaczenie tu nie skutkuje. Zawsze staram się wydrzeć od klienta jak najwięcej kasy za projekt, natomiast nic nie zwalnia mnie od geniuszu. Zawsze staram się żeby był to towar z najwyższej półki niezależnie od ceny. Mam w swoim fotoszopie plagina, który generuje 100 takich puzzli na minutę... albo i lepszych. Robota jest spaprana i nie ma się z czego cieszyć. Kompozycja banalna i bez bigla. Nie wiem co to bigiel ale mój dziadek tak mówił, kiedy coś nie miało jaj a ja tylko powtarzam za dziadkiem jak za panią matką. Czasem głupio zrobiona etykietka przypięta do gaci może obrzydzić. Pamiętasz pewnie nazwę krawata z okresu króla Gierka: „zdobny zwis przedni męski”. To tak w tym przypadku wygląda. Sugerowanie treści książki puzzlami może tylko ją tylko banalizować... i nawet kompozycja kolorystyczna nie urzeka. Nie chciałoby mi się trzymać czegoś takiego w ręku.

w chwilę potem... dodałbym jeszcze, do poprzedniego, że projektowanie opakowań (bo literki, treść książki jest opakowana okładką) jest sztuką. Dawniej zawijało się w sklepie śledzia w gazetę i niezależnie od jej treści w środku był śledź.... itd Teraz jest tak, że nie wiesz co jest w środku. Puzzle? hihihi