Nie wiem jakimi słowami dziękować za przyznanie mi
tytułu Blogu Roku 2007. To mi się przydarzyło pierwszy
raz w życiu i nie znam właściwej reakcji. Ale nie będę
udawał, że jestem zaskoczony. Umiem odróżnić jakość
od jej braku i wiem, że jestem jednym z paru tysięcy,
którzy mieli powody, by otrzymać to wyróżnienie.

Oczywiście były i inne czynniki. Wpisałem się. Choć
coś mi mówiło: „sam siebie będziesz wpisywać?” Ale
tędy wiodła jedyna ścieżka. Potem zdecydowane poparcie
Wojtka z Wrocławia, Ewy ze Świebodzina, Alicji
z Krakowa, Michała z Poznania, którzy zarazili innych
sympatią do mego bloga. I wielu innych, którzy mieli
komórkę i sobie o mnie przypomnieli. Albo przypomnieli
im Nieznani Przyjaciele z paru blogów dobrze o mnie
mówiących. Rodzina? Stanowczo. Moja siostra komórkę
niejedną miała. A gdy już zaświtała mi szansa, by
skończyć na trzeciej pozycji, rozdzwoniłem się po
znajomych o pomoc prosząc i hojnie oni odpowiedzieli.
I całe szczęście, bo konkurencja takie gęste opady
głosów miała ostatniej nocy, że mógłbym wypaść poza
pierwszą dziesiątkę, a tak to byłem ósmy.

I wtedy juror Jarek Miciński wykazał wielkoduszność,
nic o moich przykrych uwagach z przeszłości o pewnym
polskim tygodniku sobie nie przypomniał, co więcej,
podał opinię, która echem słów Heisenberga mi się
wydała:

w końcu matematyka ma pewne związki z muzyką, więc
od biedy można ją uznać za działalność kulturalną.

I byłem jednym z trzydziestu. Nieznany, bo gdy mi
przyjaciel „phallus inthelectuallus” na tytuł bloga
podsuwał, zapomniałem ten pomysł zanotować. Mimo
tego, Kapituło, właśnie mnie wybrałaś. I myślę sobie co
to w moim życiu zmieni.

Oczywiście o pracy ani życiu rodzinnym nie ma więcej
mowy. Gdy z kilkunastu do kilku tysięcy czytelników
skoczę, będę miał dziennie setkę komentarzy i trzeba
na wszystkie odpowiedzieć. Już przygotowuję się na to.
„I Twój bloguś też.” „I twoja ciocia.” „Tak,
wstawię Cię do pierwszej setki zakładek, u dołu masz
adres na dosłanie mi czekolady Wawel i chałwy.”

Co więcej, nie ma mowy o tym, by znowu pisać coś na
temat Brazylii. Choć brzmi to dziwnie, ta część mojej
działalności jest dla mnie najtrudniejsza. Bo nie chcę
bzdurzyć, w sposób nieodróżnialny od tylu naszych
dziennikarzy. Ale wydaje mi się, że widzę na to ładne
rozwiązanie.

Otóż nagroda Podróż Marzeń nie jest mi przydatna. Wcale
nie dlatego, że jestem taki bogaty. Wręcz odwrotnie, to
jest dla mnie za mało. Dla mnie Podróż Marzeń to całą
rodziną wybrać się do Kraju, a na to dwa razy więcej
potrzebuję. A ta nagroda będzie jak raz dla dwóch osób.
Więc może TUI zgodzi się, że zamiast mnie przyjmie tę
nagrodę dwóch dziennikarzy, którzy pojadą do Brazylii
i napiszą jakiś reportaż. Bez banialuk o „lewicowym
prezydencie Lula”.

Jest jeszcze jeden drobny problem. Obowiązek wstawienia
na blogu ikonki obwieszczającej, że jestem Blogiem
Roku. To mi wydaje się tak sensowne jak gość, który od
lat wchodzi do piekarni po chleb mając na plecach
dyplom mistrza w ping-pongu ze szkoły podstawowej.
A ponadto, w bliskiej przyszłości będę przedstawiał na
blogu Historyczne Malarstwo, szczególnie Bitwę pod
Grunwaldem Matejki i Kurandy i ten ikonowy genre nie
pasuje do Grunwaldu. Ale warunek jest warunkiem. Otóż
takie znalazłem rozwiązanie: reguły konkursu nie mówią
o wymiarach ikonki. I wstawię ją podając parametry:
width="3" height="1". To są piksele. I wszyscy będą
zadowoleni.

Jeszcze raz wszystkim pięknie dziękuję. Tym osobom,
które się spóźniły i pytają co to za facio (no tak,
wymiary mam prawie prezydenckie) wyjaśniam krótko:
Polak Mały, ale nie katolik; dwu tysiącom blogów od
mojego lepszym cierpliwość doradzam (przecież co roku
jest konkurs) i żegnam się do jutra u mnie na blogu.

A jutro na blogu business as usual.