Pan prof. Jerzy Robert Nowak, jak poinformowała mnie prasa, znalazł stosowny ton. Mianowicie, przed ołtarzem krakowskiej bazyliki (ołtarz to miejsce odprawiania modłów i ceremonii religijnych, jak prawie wszyscy, prócz ateistów i złych Polaków, wiedzą) publicznie rugał byłego ministra, pana W.Bartoszewskiego: „Kiedy w parlamencie izraelskim oskarżano nas o rzekomy udział w ludobójstwie, siedział milcząco przez kilka godzin i ani be, ani me, ani kukuryku!.”

No właśnie, tym językiem trzeba mówić. Przypomnę, że w zachodnim świecie rolę symbolu wyładowania antyżydowskich przesądów stanowiło aresztowanie we Francji w roku 1894 kapitana Alfreda Dreyfusa. Była tam siła złego na jednego i najwyższa hierarchia francuskiej armii brała udział w kryminalnym spisku chroniącym winnego i zrzucającym winę na innego. Émile Zola sprawił, że wydalony z wojska Dreyfus, rzucony do więzienia na Wyspę Diabła, doczekał się w 1899 roku nowego procesu. W którym znowu został skazany i uzyskał natychmiastowe przebaczenie. A Zola trzy lata później zakończył życie, jak wszystko na to wskazuje, przy pomocy środowiska, którego winę wykazał.

A na wschodzie inaczej to rozgrywano. Wstępem do antyżydowskich zbrodni XX wieku był proces Menachema Mendla Bejlisa, aresztowanego w 1911 r. za rytualny mord popełniony na chrześcijańskim chłopcu. Władze carskie zrobiły co mogły, ale choć w tym procesie z 1913 r. nie było w obronie osób tak sławnych jak Émile Zola, to kompetencja i rzetelność obrońców zmiażdżyła tezy biegłego wezwanego przez oskarżenie.

Był nim litewski ksiądz katolicki Justyn Bonawentura Pranajtis. Wezwano go na proces z jego taszkienckiej parafii w Turkiestanie, bowiem jako autor dzieła Tajne nauki rabińskie dotyczące chrześcijan z 1892 r. był uważany za specjalistę od wszelkich żydowskich niegodziwości, w szczególności od rytualnych mordów. Bowiem jak wielu dobrych chrześcijan wiedziało, Żydzi w okresie Paschy potrzebowali krwi chrześcijańskich dzieci do wyrobu swojej białej macy.

Dzieło jego życia miało imprimatur abp. Kozłowskiego z Mogilewa. Nie ma wiadomości o tym, by władze eklezjastyczne w którymś momencie kwestionowały odkrycia księdza uczonego w Talmudzie czy wyraziły zaniepokojenie owym oficjalnym zezwoleniem.

W czasie procesu dowiedziono, że wiedza o Talmudzie, na której biegły opierał swoją sławę, nie docierała do znajomości terminów: Hullin, Erubin, Yevamot i wielu innych, które mają być (wedle znających się na rzeczy ludzi) za należące do podstawowego zakresu tej wiedzy.

Francja wyszła z afery Dreyfusa nieco czystsza. Rosja wyszła z afery Bejlisa znacznie brudniejsza. I nawet po latach, na terenie Królestwa Warszawskiego, odczuwa się konsekwencje. Na tych ziemiach znaczną rolę odgrywał Kościół Katolicki i to on wszedł w aferę zbrukany, a wyszedł upodlony.

A od tego czasu różnych miał namiestników Pana na Ziemi, czyli papieży:

Pius X,
Benedykt XV,
Pius XI,
Pius XII,
Jan XXIII,
Paweł VI,
Jan Paweł I,
Jan Paweł II,
Benedykt XVI

i każdy z nich mógł i powinien powiedzieć owieczkom swoim: dobrzy ludzie, katolicy, nie wierzcie przez chwilę w tę kosmiczną bzdurę o dzieciach na macę! Ale wszyscy, wszyscy co do jednego ani be, ani me, ani kukuryku!

Proszę mi nie wciskać landrynki o JPII, który prosił starszych braci o odpuszczenie win. Tyle to warte co przepraszanie lasu, że chodząc po nim depczę trawę. O ponurej legendzie macy, błąkającej się po podziemiach Watykanu, nasz wielki rodak nigdy się nie wypowiadał.

Kosztem, naszym polskim kosztem tej rytualnej bzdury była kielecka rzeź.

To prof. Tadeusz K. Gierymski piszący w 1996 roku.

Tam też pisze o biskupie Wyszyńskim odmawiającym Żydom pomocy, bo niewiadomo jak to było z Bejlisem. Nie Marek Edelman pierwszy przypomniał to rodakom, ale gdy Gierymski o tym mówił, Kościół zdołał udawać głuchego. Tym razem, na fali poruszenia książką Grossa słowa Edelmana brzmią dużo głośniej i teraz już o tej tragicznej prawdzie nie zapomnimy. Ani o kieleckich Żydach, którzy PRZED rzezią prosili o pomoc biskupa Kaczmarka, a ten odesłał ich z niczym. Proszę zauważyć, że nie ma wielkiego znaczenia czy mord był planowany w Moskwie czy sterowany z Warszawy, kieleccy Żydzi o planowanych prowokacjach nie mieli jak wiedzieć, oni chcieli ochrony przed powojennym otaczającym ich społeczeństwem. I proszę pamiętać, że byli Polakami. Jeszcze raz powtarzam: Polacy, z wymordowanymi całymi rodzinami, czekający znowu na czyhającą na ulicy śmierć. Ale śmierć przyszła do ich domu.

Czytam z zainteresowaniem wywiady i raporty o stanie dusz młodych ludzi czujących powołanie i idących do seminariów. Dużo bardziej niż ich motywacje by mnie zainteresowało przeczytanie czy słyszeli oni o tych żydowskich mordach rytualnych przed pójściem do seminarium czy w nim. A jeśli w nim to od kogo i w jakich warunkach.

Chorobą społeczną gorszą niż nierówności materialne czy chamstwo i egoizm, prawdziwym odpowiednikiem myślowego raka w naszym organizmie, jest ta zapiekła nienawiść do Żydów. To niczego nie rozwiąże jeśli roztrąbimy, że 90% społeczeństwa ma zdrowe i uczciwe nastawienia do wszelkich nacji. Gdybyśmy odkryli, że tylko 10% naszych kobiet to prostytutki a 10% naszych mężczyzn to prostytuci i sutenerzy, odkrylibyśmy, że żyjemy w największym na świecie burdelu. Jeśli jest w naszym Kraju „tylko” 10% idiotów wierzących w macę z krwią chrześcijańskich dzieci, a wśród tych 10% jest sporo duchownych autorytetów, to trzeba ratować ten Kraj wszelkimi środkami. Pierwszy z nich to odsunięcie od nauczania etyki w szkołach wszelkich nauczycieli, którzy nie stwierdzą jasno i niedwuznacznie, że w owe brednie nigdy, absolutnie nigdy nie wierzyli.

Do rzeczy powiedzianych w artykule i w dyskusji na temat mitu dorzucę znalezisko o jego pojawieniu się w Anglii już w 1144 r. I refleksję, z pewnością niezbyt oryginalną, że chrześcijanie, oskarżani o kanibalizm (bierzcie i pijcie, to jest krew moja) w stosownym momencie odbili oskarżenie ku swoim bliskim w religii, bo inne, chwytliwe oskarżenie, o seksualne przewiny, w owym czasie nie miałoby tej samej wartości w walce.

Oczywiście problem nie jest czystko polski. Zatyka usta czytanie, że biskup Wyszyński bredził, że „Niemcy mordowali Żydów za szerzenie komunizmu, a nie za bycie Żydami”, ale po chwili pamięć podsuwa, że sam papież Benedykt XVI opowiadał bardzo podobne dyrdymałki w czasie swojej wizyty w Polsce. Watykanu rzecz jasna nie naprawimy, ale może udałoby się odsunąć go trochę od wpływów na polskie sprawy?

Najchętniej widziałbym powtórzenie w polskim sądzie procesu Bejlisa, teraz, w roku 2008. Wezwałbym tych wszystkich kościelnych specjalistów od mordów rytualnych, by się raz na dobre skompromitowali przed polskim społeczeństwem. Ale jak znam życie, długo by się plątali a unikaliby odpowiedzi na proste i krótkie pytanie:

Czy ksiądz (eminencja, nieodpowiednie skreślić) wierzy, że w żydowskich społecznościach zdarzały się w istocie rytualne mordy dokonywane na chrześcijańskich dzieciach w celu użycia ich krwi na macę?

Nie ograniczałbym tego testu na poczytalność tylko do kleru. Wielu profesorów powinno być mu poddanych.