Nie spodziewałbym się, że tak nieprzyjemnie zaskoczy mnie zniknięcie czyjegoś bloga. Był zwiewny, ale był. Mówił. Czasami trochę rozumiałem. Nom-de-guerre obiecywało stałość. Jak długa ona jest... Czemu słowa rozwiewają się. Przesądnie nie oznaczę: w zaniku.

PS. Minęło parę miesięcy. Myślę, że Konstancja Guedes (kimkolwiek jest) nie wróci w dawnym blogowym wydaniu, w blogu http://polamaneslowa.blox.pl . Szkoda. Widziałem tam tylko wartości, żadnych złych uczuć ani próżności. Jakoś trudno się z tym pogodzić...