Afgańska prasa donosi:

Afgańczycy mogą być dumni ze swoich żołnierzy.
Wykonują w Małopolsce świetną robotę. Blisko
współpracują ze swoimi amerykańskimi braćmi.
Uważam więc, że bez przeszkód mogą pracować bez
nadzoru amerykańskiego komandora – powiedział
generał Dan Mc Neill.

Coś mi się poprzestawiało? No, co za przykrość. To
z irytacji. Tak silnej, że wlewa się tzw. bieżączka,
o paskudnej treści.

A może godnej? Przecież to nasza duma i honor? Ale
ja nie potrafie nic takiego odczuć. Fascynują mnie
jednostki, nigdy tłum. Jeśli jest tam tego dużo, to są
wymienialni. Jak w paradach. Ładnie machają czapkami
górnicy, ale zamień jedną kopalnię na drugą, a efekt
estetyczny będzie ten sam.

Nie oceniam negatywnie młodych nieznanych mi ludzi
tylko dlatego, że wybrali sobie jako zawód zabijanie.
Podobno ktoś to musi robić. Może są wśród nich zdolni
do złożenia sensownego zdania do kupy, z talentem
piosenkarskim, żartownisie... ale jeśli mam oceniać
tylko za symbol, choć z bliska nie znam, to wolę już
być dumny z kardynała Dziwisza. Zna języki, pisze
książki, nie odzywa się rynsztokowym językiem. Pan
generał gada bzdury, bo jest po wylewie czy mu za to
płacą?

Ach, tak. Tarcza. Słyszałem pana Sikorskiego jak po
angielsku ładnie tłumaczył. Że potrzebne nam, bo Iran
może posłać nam rakiety. Chwileczkę, Amerykanom może
takie kaczany zasadzać, bo oni myślą, że Iran jest
w Afryce, ale niech mi on to po polsku i z mapą w ręce
powtórzy. Patrzę i patrzę i nic nie rozumiem. Przecież
Żydzi już wyjechali z Dzierżoniowa, Iran może razem
z ONR posłać jedną delegację do ONZ, więc po co by
nam słał rakietę? Chyba pan S. za długo pijał Cola-Colę,
coś mu porobiła w głowie.

Podobno są panie, które oddają swoje uroki za forsę.
Podobno są kraje, które oddają swoje uroki za forsę.
Ciekawość mnie zebrała: a co ja z tego będę miał?