Zabawny przepis na radzenie sobie z niemiłymi tekstami,
w blogu Kwika, przypomniał mi brazylijską dziecięcą
śpiewkę, z ostrym rytmem (i akcentami na końcu
linii) o żabie w lagunie. Kwikowi nie zajęło wiele
czasu odnalezienie tekstu w Sieci i pomyślałem, że
odliczywszy jedno słowo, znający łacinę nie miałby
trudności ze zrozumieniem tekstu. Więc właśnie to
słowo jest ciekawe, choć nie w dobrym smaku.

Wdam się z nim na tereny łowów Antrima, licząc, że
nie tylko mnie nie przegna ale może i coś ciekawego
doda (to pleonazm; jak on doda, to ciekawego. I to jest
przypadek gdy ciekawe i doda sensownie się łączy).

Oto przyśpiewka Sapo na lagoa:

O sapo năo lava o pé
Năo lava porque năo quer
Ele mora lá na lagoa
Năo lava o pé porque năo quer

Mas que chulé!!!

Mój słownik pt-pl pomija chulé. Zerknąłem do pt-en,
radzi sobie opisem „rank smell of feet”. A pt-pt?
„1. Brud utworzony przez pot stóp. 2. Smród, który
on rozsiewa.” Pochodne słowo, często używane jako
oznaczenie w słownikach, to przymiotnik chulo, czyli
„grubiański, ordynarny”. To też z okolic Rzymu, okrężną
drogą. Przyszło z hiszpańskiego chulo, gdzie znaczyło
„wyrażający się nieprzyzwoicie” – a tam zawędrowało
z włoskiego ciullo, skrót od fanciullo, po prostu
„dziecko, chłopak”. Nie umiem dotrzeć z tym do łaciny,
czy ktoś tu zna włoski?

Więc śpiewają dzieci, że

Żaba nie myje nóg
Nie myje bo jej się nie chce
Mieszka w lagunie
I nie myje nóg, bo nie chce
Ach, co za smród!

Warto by było poetycko to opracować i dydaktycznie
wywiesić po tramwajach. Bo ze smrodem problem jest
duży i narodowy. I niemodny...