Podstawowym celem ucznia w szkole od najdawniejszych czasów jest pokazanie nauczycielowi, że uczeń jest od niego mądrzejszy. Klasa, która stara się wykończyć nauczyciela używając instrumentów i przemocy fizycznej przegrywa przez walkower, bo pokazuje, że jest głupsza od bramkarza strzelającego samobóje. Jak można wdać się w tak klasyczny sport nie mając pojęcia o regułach gry! Wykończenie nauczyciela załatwia się pytaniami głupimi albo przemądrzałymi, rozzłoszczeniem, durnymi minami albo doprowadzaniem do rozpaczy własną tępotą.

Jest tu ciekawe zjawisko: nauczyciel, nie przerobiony na Strogonow w uczciwej walce, zostaje w pamięci na całe lata, szanuje się go i opowiada o nim nawet wnukom. Czyli ta walka klas przeciw nauczycielom stanowi publiczną kontrolę jakości, starającą się odsiać od zawodu tych, co poszli uczyć, bo nie wiedzieli co robić w życiu.

Wiem, że użycie wyrażenia walka klas w tytule przynosi pewne oczekiwania i teraz widać, że nie o tym będzie tu mowa. To normalne zagranie ludzi szukających popularności, a przecież po to piszę. Nauczyłem się tego od polityków, oni zawsze mówią tak, że wszyscy się spodziewają czegoś innego, ale umieją tak ludzi wykołować, że nie ma jak pójśc ze skargą do sądu. Ale to jest brudne zagranie u polityków, u mnie to jest użycie poetyckiej funkcji języka, każdy mnie rozumie jak chce i jak potrafi.

Maltretowani nauczyciele odwdzięczają się opowiadając historie z zeszytów szkolnych, i jest to szalenie zabawne, prawie jak by było opowiadanie lekarza, że jego chorzy robią siusiu do łóżka. To są akty zemsty i podejrzewam, że większość z nich jest wymyślana wieczorami gdy nauczyciel nie chce przygotowywać się do swoich zajęć. Aha, droga Wiesiu, dlatego bardzo Cię lubię (niezależnie od dobrych rzeczy, które o Tobie Gleichgewicht opowiada), bo Ty zawsze mówisz jak mądrzy i ambitni są ci, których uczysz. Aż serce rośnie.

Ciekawa ta globalizacja, dowcipy o niemądrych uczniach matematyki są te same tu i tam i owam. Czasami ktoś im dorabia polski czy portugalski tekst, ale to są te same prześmiewanki. Ostatnio krąży po świecie taka, że uczeń poproszony, by rozwinął (expand) sumę w potędze, wziął i rozwinął ją na pół linii, ale całe wyrażenie zostało jak było, toczka w toczkę. W owym momencie postanowiłem przyjść w sukurs pokrzywdzonym i szkalowanym mówiąc o głupotkach z podręczników szkolnych. Właśnie z matematyki. Uczą tego i nawet nie zauważają, że coś jest nie tak. Dzieci i młodzieży, przemyślcie to, o czym tu opowiem a potem do ataku. Załatwcie nauczycieli, ale pamiętajcie: fair play. Bez kopniaków. Tylko podchwytliwe pytania. Jak cię wyrzucą z sali, każą mamie przyjść do szkoły, powiedzą, że jesteś głupi to wygrałeś. (Forma męska ogólna. Stosuje się też do dziewczyn.)

Niektóre z tych rzeczy już w tej czy innej formie tu się pojawiły, niestety prawda nie poraża śmiertelnie. Głupotka patrzy na prawdziwą prawdę i się głupio uśmiecha. Trzeba prawdę powtórzyć wiele razy, nim wreszcie głupotka padnie na pysk.

1. Parabola to jest wykres równania drugiego stopnia. To Grecy, Rzymianie i inne ludy, nie mające pojęcia przez dwa tysiąclecia o równaniach nie znały paraboli?

Pod pokładem językowego nawozu była kiedyś roślinka sensu, ale zdechła. Chodziło o to, że jeśli da się opisać krzywe płaskie przy pomocy algebry, to taka krzywa się ożeni z takim zapisem, a inna z innym. Ale zapis to nie jest krzywa płaska. Słowo byk napiszę na czerwono i słowo nie wścieknie się, a byk na czerwone by się wściekł. Więc zapis byka i byk to nie jest to samo.

(Prawdę mówiąc, Jacek J. kiedyś mi tłumaczył, że to nie byk a krowa się wścieka na czerwone. A byk reaguje dlatego, że go mylą z krową).

No to, proszę pana (pani), czym JEST ta parabola?

2. Znajome pokazały dziecku dwa jabłuszka na rysunku, jedno w kąciku a drugie zajmujące resztę rysunku, i zaczęły dręczyć je: powiedz, Jasiu, które jabłuszko jest większe? A Jasiu, że nie wie. To one zrozpaczone, że jak to nie wiesz. A Jasiu, że nie wie i koniec. A jak już miały wbić mu wiedzę do głowy, coś im zaświtało i spytały: „a czemu Jasiu nie wiesz?” „A bo nie wiem, które jest blisko a które daleko.”

Takie ukryte założenia nauczyciele robią często, jakby to były dzieci z groty w Lascaux. A dziś dzieci już w przedszkolu mają pojęcie o perspektywie. I pytanie o rozmiar, bez wyjaśnienia o co naprawdę szło, było niemądre.

3. Uczą mnożenia i zapisują „3 razy 5” krzyżykiem po środku. Potem mówią, że to da się zastąpić kropką po środku. A potem, jak przechodzi do mnożenia jakich bądź liczb, czyli symboli, mówią, że nie trzeba nawet kropki. Że jak nie ma nic, to „nic” znaczy mnożenie.

No a potem piszą „5½” i wyjaśniają, że „nic” między
dwoma liczbami oznacza dodawanie, bo to jest liczba mieszana.

To nie liczba mieszana, a pomieszanie zmysłów.

4. Nieskończoność to coś, co się nie kończy. Jak by ilość rzeczy skończyła się to jakaś liczba by wyraziła ile tego jest. A tu ma być więcej, niż jakakolwiek liczba to opisze. Nie ma liczby na wyrażenie tego.

No i potem opowiada się dziecku, by podważyć jego wiarę w sens świata dorosłych, że jest nieskończona liczba liczb naturalnych. Przez jedną, ale centralnie usytuowaną niechlujność, rozbija się całe połączenie między tworami matematycznymi a językiem, który je opisuje.

„Ilość” liczb naturalnych, nie „liczba”.

5. „Liczby dziesiętne mnożymy tak samo jak liczby naturalne” zapewnia sciaga.pl, Składnica Wiedzy Nie do Wiary (czytelnik został ostrzeżony). Nie, nie mnożymy z tego samego powodu, dla którego nie doimy yeti. Taki zwierz nie istnieje. Nie istnieją liczby dziesiętne, choć ponad 1300 dokumentów sieciowych o nich mówi. Istnieje zapis dziesiętny czy system dziesiętny czy co tam chcesz. A może ktoś wierzy, że rano nalewamy kawę do filiżanki porannej, a wieczorem do filiżanki wieczorowej, choć to ta sama filiżanka?

Na życzenie da się znaleźć i inne przykłady technik, którymi zbiurokratyzowana klasa nauczycieli matematyki zwalcza inteligencję w swoich klasach uczniów.