– Psze pani! Tam za rogiem dzieci się filozofują!
– Jasiu, nie martw się, od tego nic im się nie stanie.

To będzie najbardziej nieuporządkowany wpis jaki tu
kiedykolwiek wstawiłem. Ale on ma być na dziś a nie
na przyszłe życie, więc albo wychodzi niedosmażony
albo zapraszamy na antresolę, gdzie są ciastka i kawa.

W zasadzie to jest ciąg dalszy wczorajszego wpisu, ale
proszę nie przymuszać mnie do wyjaśnień w jakim sensie
ciąg dalszy, bo to moje odczucie a nie teza.

Aha, już wiem: w dalszym ciągu pasożytuję na tekście
Nameste, a może na komentarzach do tekstu.

Wczoraj pojawiły się komentarze, a ja nic. Ani słówka.
Wbrew netykiecie? Nie wiem. Czułem, że powinienem
przeczytać (zrobiłem), pomyśleć (jeszcze się robi)
i zamknąć dziób (ale są tam nowe uwagi i dziób się
otworzy).

I zaczęły mi latać refleksje (jak wiadomo, w pustej
głowie łatwo o to), a gdy wróciłem do Nameste, były
tam nowe komentarze i z refleksji zrobiła się gęstka
(gęstka to niby zbitka, ale ruchoma). Aż się zdumiałem,
bo trójgłos Mep – Nameste – Camoes dotyka spraw
tak głębokich, że aż strach, ale w języku dostatecznie
rozważnym, by nie przywołać trolli. Jako obojętnik mam
lekki niedostatek motywacji, jako metafizyczny niedouk
brak informacji, ale co mi się pomyślało, tu położę. Lecz
pominę bezustatnne „jak mi się wydaje” i „sądzę, że”.

Wyłączywszy społeczności w stylu Amiszów czy Świadków
Jehowy, nie wychowujemy się ze zwyczajem przemyślenia
sensu naszych działań. W tym, co robimy i czego nie
robimy są różne „bo”, ale rzadko stanowią elementy
jednorodnego zestawu poglądów. Wybieramy rozrywki,
zawód, przyjaciół, obiekty uczuć i oświadczyn bardziej
dlatego, że to się robi, wszyscy robią, niż mając w tych
kwestiach przemyślenia. Mówię o Polakach. Kiedyś
Wacek wyznał, że czuł się przybity gdy przeczytał, że
Cook od dziecka wiedział co zamierzał robić i ciągle się
do tego przygotowywał. Kilku znajomych młodych
Brytyjczyków też byli takimi. Ale to precyzowanie swoich
pojęć nie wychodziło poza kwestie zawodowe.

Więc żyjemy nieporządnie, pospiesznie, improwizując...
co ja tu będę próbować, Szymborska już nam mówiła.
W gruncie rzeczy mamy to za naturalne. Gdyby młody
człowiek oznajmił: „mając 25 lat będę szukał spokojnej,
cichej dziewczyny z rodziny bez konfliktów i niepalącej,
która jest średniego wzrostu i ma lekki naturalny
zapach konwalii”, oskarżono by go o brak ducha, uczuć
i jeszcze o jakieś inne grzechy. Więc, powtarzam, życie
przypadkiem, zdarzeniami, niekonsekwencją, jest normą.

I tylko w kwestii pojęć religijnych (czy też anty) są
wymogi, by to było spójne, zgodne ze szczegółami oraz
z praktyką, z naukami Jana XXIII oraz księdza katechety
– i każdy jest sędzią jednoosobowego sądu, który
także skłonny jest do egzekucji wyroków. Nie ma innej
dziedziny gdzie by publiczne czepialstwo było ostrzejsze.
No, może czepianie się młodych mężatek kiedy wreszcie
urodzą.

Chyba nie rozumiem tego zjawiska. Próba odpowiedzi, że
to dlatego, że platforma religijna jest najważniejsza,
wszechobejmująca, nie przekona mnie. To by było zgodą
na to, że właśnie religia jest źródłem etyki, co mam za
duży i niemiły błąd. I dla jakości życia społecznego byłoby
ważniejsze gdyby ludzie w sposób bardziej przemyślany
traktowali problemy kuchni czy uśmiechania się także
poza okresami świątecznymi.

Jedyna stojąca mniej więcej równo idea skąd by się brała
ta zaciekłość w kwestiach wiary to (nieoryginalna)
teza, że to uproszczony substytut  jedności etnicznej.
Nie trzeba sprawdzać czy mamy wspólną pra albo prapra,
krótko i prosto deklarujemy: Polak mały. Katolik. Jak
i ty. No to możemy iść wypić.