[...] osobliwy gatunek literatury, który zmusza nas do
przeżywania nikczemnych drgnień duszy nieszczęsnych
osobników, które nie mogą dać sobie rady z tym faktem,
że zmarnowały młodość, że mają instynkty zbrodnicze
lub że nie mają powodzenia w miłości. [...] Pewien młody
poeta czytał mi wiersze boleściwe do jakiejś Żydóweczki
z Tarnowa, która nie chciała mu się oddać. Przyszedł mi
wówczas na myśl inny poeta, który miał trzysta żon
i tysiąc nałożnic i był królem, i pisał o zagadnieniu
mądrości. Miłości poświęcił tylko krótki poemat, ale nikt
nigdy nie potrafił mu dorównać.

Leona Chwistka Pałace Boga, PIW 1979, str.65