To nie jest uporządkowana lista szlochów i zażaleń, to
tylko przechodne refleksje, które rozmywają się na
co dzień w słońcu i w na ogół miłym współżyciu z ludźmi.

1. Chyba wszędzie pieniądz przynosi ludziom iluzję
władzy i ważności, ale tu to nie iluzja. Znajomej przed
laty zabito ojca po ostrzejszej dyskusji spowodowanej
zwariowanym kierowaniem wozu przez młodzika. Młody
zabójca nawet jednej nocy nie spędził w areszcie. Nie
ma znaczenia co adwokat rodzinny wymyślił, adwokaci
bogatych ludzi mają bogatą fantazję. Klasa średnia też
może być ofiarą klasy półbogów. Syn mojej okulistki
został uderzony na zebrze gdy przeprowadzał na niej na
drugą stronę swój rower. Zabójca, sędzia (bardzo się
spieszył do pracy, jak wyjaśnił policji) nawet nie
miał publicznego procesu. Itepe, itede. I szybkich
zmian nie oczekuję z powodu gry towarzyskiej. Karty.
Nazywa się truco. Nie znam jej zasad, znam stronę
wrzaskową. Oprócz rozliczeń punktowych i kart gra
tam też blef, wyrażany wrzaskiem, zastraszaniem.
Widziałem graczy włażących na krzesło, na stół,
ryczących jak bawoły. Taka gra niczego dobrego nie
zwiastuje.

2. Zgromadzono dziesiątki ludów (no tak, nie wszystkie
dobrowolnie) z dziesiątkami kultur i obyczajów, ale
za powszechną zgodą ustalono, że wszelkie emocje: na
takie i inne święta, na śluby i pogrzeby, wzruszenie
i radość, smutek i nadzieję, wszystko wyrazi petarda.

3. Powszechne odrzucenie słowa „nie” jest obowiązkowe,
więc zapytany o coś człek z ludu nie powie „nie wiem”.
Póki wyobraża sobie, sygnalizując to słowami „chyba
tam jest” albo „powinno być”, to pół biedy. Gorzej, gdy
z entuzjazmem wskazuje jakiś kierunek, by tylko
uniknąć niedelikatności zawartej w zwrocie „nie wiem”.

4. Może połowa mężczyzn ma świerzb genitalny a może
niepewność czy nie odpadło, ale bez przerwy sprawdzają
istnienie i położenie. To nie zależy od wykształcenia
czy stanu majątkowego. Można (i trzeba) nie zauważać.
Ale trudno jest nie zauważyć gdy typ cierpi na to,
co V. nazywa sacusite, co może da się oddać zwrotem
zapalenie wora czy obworkowanie. Oto fizyczny objaw:

Wielkim nieszczęściem jest siąść obok cierpiącego na to
byczka w autobusie. Szczególnie w linii międzystanowej
czyli w podróży na wiele godzin.

5. Okropne są rozmowy z besserwisserami od kultury
ośrodków miejskich. Rozmawiasz z takim przez godzinę
(czyli słuchasz go) i nawija, nawija, że tak wspaniałego
życia kulturalnego jak w João Pessoa nie ma nigdzie.
I gada i gada, a nazwisk odtwórców ani kompozytorów
czy pisarzy nie wymienia, aż wreszcie okazuje się,
że jest tam strasznie dużo bardzo dobrych knajp.

Co do przyrody, to nie narzekam, choć czasami mógłbym: