Właśnie pisałem moje żrące złośliwości o zapładnianiu
w szklankach i o teologicznych specjalistach w tej
dziedzinie, gdy przeczytałem wpis Vierablu na ten
temat. Od razu wykasowałem wszystko, bo jej uwagi
są bardziej rozsądne, wyważone i wielostronne, więc
czasami lepiej jest być czytelnikiem niż piśmikiem.

Ale jest inny problem poruszony przez etatowych, a z
Góry wyznaczonych specjalistów od Zła i Dobra, który
równie wiele emocji ostatnio budzi, i na ten temat chcę
dodać parę literek. Otóż w jakiejś sieciowej rozmowie
(przepraszam, nie pamiętam gdzie to mi przed oczami
przemknęło) Tomek Łysakowski użył przewrotnego
argumentu, że on jednak wolałby tych 15 milionów dla
Rydzyka niż 30 dla Nycza, bo to by kosztowało o połowę
mniej. Chciałem dolepić tu argument, że wolałbym 30
dla Nycza i 15 dla Rydzyka, ale żeby wysłali do domu
naszych żołnierzy z Afganistanu i z Iraku. I tu nie
chodzi wyłącznie o znaczne oszczędności dla Kraju.
Dużo więcej wchodzi tu w grę.

W przypadku Świątyni vel Centrum Kultury przynajmniej
mówi się ile i komu i głosuje się to w Parlamencie. A o
dużo większych wydatkach na fajerwerki i rozwijanie
przyjaźni z podupadającym imperium zza Oceanu decyduje
nieznany urzędas w nieznanym miejscu i w nieznany
sposób. I z tego jest dużo większa demoralizacja
narodowa niż z zasysania publicznych pieniążków przez
ubogi, skromny kler.

A ponadto, tak świeża jak i stara historia uczy, że
ludzie mogą mordować innych ludzi i w zasadzie ciągle
pozostawać przyzwoitymi ludźmi gdy mają potężne
i jasne moralne motywacje. W innych wypadkach pojawia
się kupa wewnętrznych problemów osób, które nie rosły
po to, żeby być zabójcami, ale nimi zostały. I nie
każde społeczeństwo lubi głośno o tym mówić, ale
wspomniane tu podupadające imperium miewa odruchy
zdrowego rozsądku i czasami dyskutuje o tym. No
i okazało się, że po każdej z ich ostatnich wojen
(może z wyjątkiem Wspaniałego Zdobycia Grenady, bo
szybko ono poszło), czyli po Korei, Wietnamie, Iraku I,
Afganistanie, Iraku II, wraca do domu mnóstwo ludzi,
którzy są po prostu niebezpiecznymi wariatami. Żal
ich, ale jeszcze bardziej żal tych, którzy z nimi
muszą współżyć na codzień. I tak sobie myślę: czy
nasze władze wyobrażają sobie, że uda nam się Cud
pod Kabulem i Cud nad Tygrysem i właśnie nasi
żołnierze wrócą do domu bez skaz i wad psychicznych?
Wiele tu nie da się zrobić, ale jedno jest konieczne:
jak najszybciej zawołać ich do domu.