O czym będzie jutro, Alicjo? To znaczy dzisiaj. Miał być
wiersz, ale mam kłopoty z tłumaczeniem, musi sobie
poleżeć. Kto wie czy nic nie robienie nie jest dobrym
rozwiązaniem problemów językowych. W ekonomii to
świetnie działa. Ludzie narzekają na rosnące ceny,
rząd je zamraża czyli wszystko jest i będzie jak było,
ale ludzie już się cieszą.

Będzie o czym innym. Plotki z Chin, skąd Marco wrócił.
Od paru lat mamy z nim kontakt. Wtedy odkryłem,
że te wyśmienite sekretarki u nas to jego siostry.
Masażysta, fizjoterapeuta, działacz społeczny. Już
od początku znajomości słyszałem o jego marzeniu,
kursie specjalizacji w Chinach. Dokształca się tu
bezustannie w różnych instytucjach, jedna z nich ma
umowę z akademią w którymś z nikomu nie znanych
parumilionowych chińskich miast – no i w końcu
za psi grosz pojechał. Oj, nie powinienem zaczynać od
psa. To przez to wrócił po trzech tygodniach o 4 kilo
lżejszy. Jakoś się nie przekonał do potrawy. Ani do
szczurów (hodowlanych, nic na żywioł). Ani do owadów.
Mówi, że z 42-osobowej grupy był jednym z nielicznych,
którzy woleli post. Nawet w tamtym MacDonaldzie nie
można było jeść. Kupował bułki, orzeszki ziemne i na
okrasę frytki. Ale był jednym z nielicznych, którzy
nie ganiali po toaletach i nie jęczeli po nocach.

Jak na brazylijskie standardy higieniczne, opowieści
są zastraszające. Ubranka dzieci z nacięciem, które
ułatwia szybkie wypróżnianie się czy siusiu, na ulicy
czy nie, bez znaczenia. Papier toaletowy wydawany na
centymetry i nadający się na listy. Plucie i smarkanie
gdzie się da. I smród prawie rozkładających się ryb.
Nawet jajko na twardo nie służyło – po przegotowaniu
leży parę dni zagrzebane gdzieś.

No i dobrze, robił się przygruby. Mówi, że mieli po
tygodniu na techniki leczenia przez mierzenie pulsu
i wystawianie języka, na akupunkturę (w której, tak
jak w reiki jest już dobry) i na masaż Tai No. Ma nową
zabawkę podobną do Hot Wheels, jeździł mi tym po
plecach. Wibracje są, ale całkiem nie erotyczne. Gdy
tym jeździł mówiłem cokolwiek i dawało takie efekty
jak w teatrze Grotowskiego.

Zamierzał przywieźć mnóstwo igieł, ale rozczarował się
do chińskich. Mówi, że są okropne i że oni tam je
sterylizują. On kupuje tu dobre koreańskie i wyrzuca
po użyciu.

Z tego, co zrozumiał z rozmów, jest szybkie wypieranie
chińskiej medycy zachodnią. Nic dziwnego, laboratoria
za Stanów nie mogą zostawić w dziewiczym stanie rynku
na potencjalnych miliard i trochę chorych.

Ale zdjęcia i dyplomy z Wielkiego Muru są fenomenalnej
jakości. Że też w Brazylii rząd stanu Paraná nie wpadł
na pomysł wydawania dyplomów zaliczenia wodospadów
z Foz do Iguaçu...

A najśmieszniejsze było gdy spytałem o syna. Nie było
go w domu. Ani we Floripie. Pojechał do Australii.
Otóż chłopak lubi grywać w pokera w Sieci, bierze
udział w zawodach i w jakichś tutejszych rozgrywkach
tak dobrze mu szło, że został wybrany przez jakieś
kasyno z Sidney jako jeden z dwóch w świecie (drugi
to Węgier) do jakichś rozgrywek. Zapłacony przelot,
no prawie cały, bo płacili lot przez Stany. Ale do
wylądowania (nawet w części tranzytowej lotniska
w L.A.) trzeba wizy ze Stanów. A tej tak łatwo nie
dają byle komu. I chłopak musiał lecieć przez
Argentynę, 400$ drożej. Organizatorzy mili, część
tego oddali.

Marco podziwia zaradność młodego pokolenia. Syn
po angielsku bardziej słyszy niż mówi, ale musiał
pierwszą dobę w Sidney spędzić na własny koszt.
W GoogleEarth na lotnisku w Argentynie zlokalizował
właściwy odległością i ceną hotel w Sidney, zrobił
rezerwację i mapa rozwiązała dotarcie tam...

I tak w tym samym prawie czasie spełniły się w ich
rodzinie dwa marzenia. Jedno planowane od lat, drugie
spadające z nieba czyli z głupawej komputerowej
rozrywki. To już drugi przypadek, który poznaję,
gdzie młody człowiek tak usilnie gra w komputerze,
że mu się od tego życie zmienia. W wypadku Tomka
dało to stypendium na studia w Korei. Może dziś
dzieci nie mają Wigilii jak trzeba, ale stada Świętych
Mikołajów ganiają po świecie i tylko trzeba wybrać
sobie właściwego.