Na początek oznajmienie oraz zniechęta (to taka negatywna zachęta): jeśli toczysz jakąś prywatną wojnę z religią jako metafizycznym nastawieniem – albo też z całym Kościołem, podpierając się na wielu tomach Deschnera, nie mam jak utrudnić Ci użycia moich uwag do odpalenia jednej czy drugiej salwy przeciw Twoim ulubionym celom. Ale jeśli przyjdzie Ci do głowy ustawić mnie w szeregu Twoich dział, możesz tego sporo pożałować, bo mam system namiarowy dużo mniej usztywniony niż może Ci się to wydawać.

To była jedna z tych chwil gdy uświadomiłem sobie jak duży i skomplikowany jest mój Kraj. Nieskromnie by brzmiało opowiadanie w ilu typach środowisk przyszło mi żyć, dzieląc codzienność i ich troski, powiem więc, że myślałem, że go nieźle znam. Przestałem tak myśleć. O białym związku nie miałem najbledszego pojęcia.

Mili przewodnicy po Polsce, jeśli niedokładnie Was zrozumiałem, poprawcie mnie tu. Ale taki obraz mi się ułożył. Nie chodzi tu o metropolie, gdzie ksiądz nie ma zagwarantowanej wierności owieczek, mogą one (i to czynią) zmieniać sobie czasami kościół i spowiednika. W reszcie Kraju dzięki zdolności identyfikowania tak wiernego jak i jego historii ksiądz dobrze wie czy to ktoś ze ślubem kościelnym czy też (w jego terminologii) żyjący w grzechu. Nie mi, obojętnikowi, wdawać się w rozważania jak dalece jest dopuszczalna moralna presja, by praktyka społeczna płynęła strumieniem wyznaczonym w ostatnich wiekach wymogami Kościoła, choć nawet obojętnikiem może wstrząsnąć publiczne (z ambony) napiętnowanie par zapowiedziami, że niech nawet nie myślą o komunii (a plotkarskiej głowie dość ćwierćsłowie, więc Kowalskiego Jana nie trzeba jeszcze adresem opisać, i tak sąsiedzi wiedzą kto tu jest w stanie grzechu). Wydaje mi się, że bardzo ostro spiera się to z regułą „nie uderzysz w moje bolące miejsca, które sam ci pokażę”, i mało tu ważne czy przy spowiedzi czy też po kolędzie ksiądz się dowie kto jaką parę tworzy. Ale to wewnętrzny układ między przedstawicielem Pana Boga a wiernym, który to przedstawicielstwo uznaje.

Całkiem jednak inną sprawą jest wymaganie, by para podpisała papiórek, że zrzeka się zamiaru prowadzenia życia seksualnego (które już w uprzednich 15 latach mogło przynieść na świat parę dzieci) i mieszkając nadal w tych samych co uprzednio warunkach swoją abstynencją zapracowywać będzie na wyprowadzenie z krainy grzechu i dorobienie się po roku czy dwóch prawa do przywileju i błogosławieństwa komunii i uczestniczenia w katolickiej społeczności. Rozumiem, że można zaproponować dorosłym ludziom różne zboczenia – zbliżenia fizyczne w tv za pieniądze czy dla sławy, a może pracę w burdelu – ale gdy takie osoby mają dzieci, na ogół ich działalność jest starannie oddzielona od życia rodziny. Natomiast zboczenie, które wymuszają patologiczni księża, ma konsekwencje stałe i natychmiastowe dla całej rodziny. Ostra forma paranoi jest tu nieuchronna i dzieci najszybciej ją w nastrojach, typie zachowania, postępowania i rozmów odczują. To nie jest odwołanie człowieka do klasztoru, gdzie jest wyobrażalna pełna odmiana zainteresowań, problemów i skali ważności. To jest tak niewiarogodnie głupie żądanie jak coś w stylu: a od południa do rana będziecie żyli z prawą ręką przywiązaną do pasa.

Chyba od lat nie słyszałem o tak ohydnym manipulowaniu zachowaniem ludzi mających dobrą wolę. Dość podobne efekty uzyskiwały władze policyjne za komunizmu, nie można było mówić głośno wielu rzeczy i trzeba było kontrolować nawet myśli. Ale to było sterowanie siłą, naciskiem ekonomicznym, szantażem, a nie zawładnięcie zaufaniem i wiarą w wyższe wartości.

Gdy słyszy się o czymś takim odczuwa się potrzebę jak najszybszego wymówienia konkordatu, osadzenia w swoim miejscu rozbestwionych pasterzy i może nawet zakazanie ich działania poza kościołem czy klasztorem. I koniec wmuszanych w ludzi „wizyt po kolędzie”.

Ta historia potwornie śmierdzi i zdumiewałoby mnie, że nie ma o niej nic w prasie... zdumiewałoby mnie, gdyby była prasa nawet taka, jaka kiedyś istniała w prl, gdy umiała pisać między liniami. Teraz pisze między rządowymi i biskupimi pałacami, a gdy dostaje swoje imprimatur, publikuje.

Systematyczne dyskutowanie o nawracających skandalach na tle seksualnym, wywoływanych w katolickim świecie, wyraźnie przyniosło rezultat. Wydaje się, że Kościół postanowił: im więcej będzie w społeczeństwie paranoi, tym mniej nasza będzie widoczna.