Gdy wyjechałem w tzw. świat opowiadałem bliskim co mi
wpadało w oko. Protoblog? Ale fotokopiowany i wysyłany
listem. Dziś przy heroicznej próbie uwolnienia półeczki
z papierzysk wpadł mi w oko ten kawałek. Strasznie
stare to. Tak stare, że przypomina mi się historyjka
o rozmowie dwóch pań w kolejce. Jedna z uśmiechem
pyta: „jak pani myśli ile mam lat?” a druga zaskoczona
po chwili odpowiada samej sobie: „nie, nikt tak długo
nie żyje”.

Teraz w najlepszym razie raz na dzielnicę pojawi się
szlachetne lico Che Guevary, a zawołanie „niech żyje
Fidel” miałoby wydźwięk szpitalno-pobożny...