O autorze nie dowiedziałem się niczego z Internetu.
Ilustracje sugerują znajomość Disneyowskiej Śnieżki
i bardzo żałuję, że nie ma obrazka z Jezuskiem wraz
z trzema krasnalami. Główny morał z opowiastki jest
całkiem banalny: rodzice powinni jednak czytać to,
co dają swoim dzieciom. Moim rodzicom już nie mogę
zrobić tej wymówki, więc może w innych rodzinach
ta mądrość się do czegoś przyda.

Dane techniczne nie zawierają roku (choć domyślam
się, że to 1947) ani nakładu (choć domyślam się, że
autor zrobił na tym drobny majątek). Ponadto:
Wydawnictwo Książek Popularnych w Krakowie
(wydanie drugie, drukarnia P.P.R., Opole, Szpitalna 1)
Seria: Czytajcie Kolorowe Książeczki).

Jedno ch w kwadratowym nawiasie to naprawienie błędu
drukarskiego. A czterokropki to brak tekstu z powodu
jakiegoś stworzenia, które mi zżarło pół strony.

Władysław Ziemnicki

Jezuskowa Opowieść

W przepięknym rajskim ogrodzie,
gdzie złoto słońca wciąż świeci,
Dzieciątko Jezus odbiera
codziennie listy od dzieci.

Niesie skrzydlaty listonosz
te listy pisane łzami:
„O święte Dziecię! – tak piszą –
przyjdź do nas! ... Zamieszkaj z nami!

Taka jest nędza na ziemi
i tyle krzywdy i troski –
przyjdź nas pocieszyć – tak piszą –
uśmiechem dobroci boskiej!”

Więc postanowił Jezusek
wysłuchać modlitew dziecka,
opuścić słoneczny ogród,
aby na ziemi zamieszkać.

Na lśniących skrzydłach promieni
przebył wędrówkę bezkresną
i oto idzie już ziemią
nieznaną drożyną leśną.

Jesień spadała pochmurna
na pola puste i zżęte
gdy ziemską drogą dążyło
w nieznany cel Dziecię święte.

Z daleka domy i cha......
i rzeka i tyle dróg –
którą z nich dojdzie .....
z niebiańskiej krainy .....

I nagle u skraju lasu
ujrzał domeczek malutki
wyprowadziły się z niego
niedawno trzy krasnoludki.

[?Zamieszk]ał w pustym tym domku
..... wraz z kotkiem burym –
..... nadeszła zima
.....e ciągnąca chmury.

Kiedy ujrzały krasnalki,
że światło z domku przebłyska
wysłały jednego z kolegów,
by sprawę tę zbadał zbliska.

Puk-puk – zapukał krasnalek,
więc drzwi Dzieciątko otwiera –
jak w raju było ubrane
w długą koszulkę i teraz.

Kiedy odkryły krasnalki,
kto światło w domku tym świeci,
pobiegły zaraz do wioski,
by biedne sprowadzić dzieci.

Oto gość pierwszy przybywa,
mały sierotka-pastuszek –
gościnnie go podejmuje
w snach przezeń śniony Jezusek.



Wieść cudna obiega lotem –
codzień gromada radosna
przybywa do domku w lesie –
aż wreszcie nadeszła wiosna.

Wiejskie sieroty, biedoty,
maleństwa i dzieci szkolne
spędzają w domku pod lasem
codziennie godziny wolne.

Od rana aż do wieczora
zmieniają się goście mali,
a takich jeszcze nie było,
którzyby nic nie dostali.

Obiady czy podwieczorek,
pierniczki albo jabłuszka
dostają przy odwiedzinach
razem z uśmiechem Jezuska.

Miło mijają im chwile,
gdy Jezus do stołu prosi,
a kucharz skrzydlaty, aniołek,
jedzenie z kuchni przynosi.

W rozmowach śmiałych, serdecznych
mówią te dzieci od miedzy
wszystko, co serca ich czują,
jak do kolegi koledzy.

I Jezus poznaje dokładnie
myśli, pragnienia i chęci,
o których ni aniołowie
ni w raju nie wiedzą święci.

I wszystkie ludzkie tęsknoty
i wszystkie żale sieroce
budzą go nieraz i dręczą
w pachnące księżycem noce.

Lecz zawsze w śnie powracają
te myśli trapiące we dnie,
zmartwienia i troski dzieci
i ich życzenia powszednie.

Ach, gdyby można ze wszystkich
łzy otrzeć oczu dziecięcych
i uśmiech na nich rozpalić,
by nigdy nie łkały więcej!

Ach, gdyby można darować
troszkę im szczęścia na ziemi
odpędzić gorycz jak kamień
na sercach ciążący niemy!

Więc wieczór, gdy gwiazdy w chmurach
pieśń ciszy zapala drżąca
modli się mały Jezusek
do swego boskiego Ojca...

Modli się: „Ojcze! Niech wojna
nie szarpie światem okrutnie!
nie[ch] oczy małych sierotek
nie patrzą rozpacznie i smutnie!

Niech drobne się spełnią pragnienia!
dziecięcych wysłuchaj życzeń!
niech małych nie będzie żebraków!
niech bladych nie będzie twarzyczek!

Niech nędzy więcej nie będzie,
głodu ni chłodu ni trwóg!
uśmiechnij się – chociaż dzieciom!
Ojcze mój! przecież Tyś Bóg!