I znowu Parmalat w nagłówkach o skandalu. Ale tym razem nie ich wina.

Przed paru laty szefowie brazylijskiej filii zwinęli kilkaset milionów dolarów i zapowiadało się na to, że macierz usunie nazwę Brazylia ze swojego atlasu. Ale politycznie źle to wypadało, firma stała się symbolem Włoch. To jedna z największych tu grup etnicznych i ich wszystkich ten cios by dotknął uczuciowo. I kto by kibicował za Palmeiras. Więc odpłakali, wyłożyli nowy pieniądz – a tu znowu kłopot.

Taka wielka firma nie zbliża się do krowy. Wielkie i małe spółdzielnie czyli zlewnie skupują mleko (byki to głównie Mato Grosso, krowy – Minas Gerais. Stan z równowagą płciową to Rio Grande do Sul. A jest tam tych zwierzątek więcej niż ludzi) i odsprzedają takim producentom jak Parmalat. Ponieważ szybciej dostaje się wodę z potoku niż mleko z krowy, wiele spółdzielni nie ma nic przeciw mieszankom. A duża firma ma i robi systematyczną kontrolę próbek. I pewien zdolny chemik z São Paulo wymyślił sposób, by woda była podobna do mleka pod tyloma względami, że statystyczna kontrola jakości przełykała tę ciecz bez krzywienia się. Gazety podają szczegóły, ale wyszedłem z fazy Małego Chemika więc nie wszystko spamiętałem. Soda kaustyczna, woda utleniona, sól, cukier, jakiś kwas. No i sprzedawał swój wynalazek spółdzielniom.

Zbyt wielu spółdzielniom. Jak rzecze główna postać klasycznego filmu „Bye, bye, Brazil”, skurwysyństwo musi być dobrze administrowane. Może to niedbałość z powodu tylu wieków bezkarności, wielu sukinsynów nie pojęło jeszcze, że powolutku kraj się zmienia i co dawniej „kończyło się na pizzy” teraz często wędruje do nagłówków gazet i prowadzi do więzienia. Tak czy inaczej, ściągają z supermarketów pudełka z mlekiem wielu firm i podają numery podejrzanych dostaw, ale wiele osób przerzuca się na mleko z Urugwaju. A my przy nim jesteśmy już od paru lat, bo bez mierników i kontroli coś (czyli buzie) mówiło nam, że urugwajskie mleko ma inny smak.