Nowinki o genetycznych odkryciach dotyczących Rosjan
pojawiły się przed paru dniami w Prawdzie bez słowa
o tym kto, gdzie i kiedy te badania robił. Dla ogólnej
informacji podano tylko, że od człowieka żyjącego przed
2500 laty można wywieść półtora miliona dzisiejszych
rdzennych Rosjan – i artykuł kończy się tym oto
wnioskiem:

Dane, które posiadamy, pozwalają wnosić, że wśród
Rosjan składnik ugrofiński jest dość duży, być może
przekracza połowę. Ale to odkrycie nie zaskakuje
historyków czy antropologów. Rosjanie są dziedzicami
dwóch różnych grup etnicznych, odległych od siebie.
I to przypuszczalnie wyjaśnia niepowtarzalne zjawisko
tajemniczej rosyjskiej duszy.

Hmm... Coś takiego już mi się obiło o uszy. Ale wtedy
nie chodziło o Słowian.

Ciekawe też jest przejście od dozy precyzji (2500 lat,
17% mężczyzn ze specyficznym chromosomem Y,
półtora miliona potomków) do sporej ogólności (ponad
połowa) gdy liczy się składnik ugrofiński. Ależ szanowni
Wschodni Słowianie, nie ma wątpliwości, że Rosjanie
to Europejczycy, po co tak intensywnie to podkreślać?

A skoro skojarzenia biegają luzem, to przedłożę tu
urywek z Generation ‚P’ Wiktora Pielewina, w polskim
wydaniu jest on na str.127-128:

W rezultacie długotrwałych zabiegów, mających na celu
ukształtowanie wizerunku, Maluta zaczął do złudzenia
przypominać członka libańskiej mafii z głupiego,
niskobudżetowego gangsterskiego filmu, co sprawiło,
że Tatarski jął się poważnie zastanawiać, czy te
niskobudżetowe filmiki naprawdę są tak głupie, skoro
udaje im się transformować rzeczywistość na własne
podobieństwo. [...] Kartkując prace z teczki Maluty,
Tatarski parę razy aż się wzdrygnął. [...] Szczególnie
poraził Tatarskiego scenariusz klipu dla motocykli
Harley Davidson:

Ulica małego rosyjskiego miasteczka. Na pierwszym
planie trochę zamazany, ujęty nieostro motocykl,
jakby nawisający nad widzem. W oddali widać cerkiew,
słychać bicie dzwonu. Właśnie skończyło się
nabożeństwo i ludzie idą w dół ulicy. Wśród
przechodniów dwaj młodzieńcy w czerwonych bluzach,
wypuszczonych na spodnie – zapewne słuchacze uczelni
wojskowej na przepustce. Zbliżenie: każdy ma w ręku
słonecznik. Zbliżenie: usta wypluwające łupiny.
Zbliżenie: na pierwszym planie kierownica i bak
motocykla, z tyłu nasi bohaterowie, z zaskoczeniem
patrzący na maszynę. Zbliżenie: palce wydłubujące
pestki ze słonecznika. Zbliżenie: bohaterowie
wymieniają spojrzenia; jeden mówi:

– W naszym plutonie był plutonowy, co się nazywał
Harlej. Nieziemski twardziel. Ale wziął i się zapił.

– Dlaczego? – pyta drugi.

– Dlatego. Nie ma teraz życia dla ruskiego człowieka.

Następny kadr – z drzwi domu wychodzi potężnie
zbudowany chasyd w czarnej skórzanej kurtce, czarnym
szerokoskrzydłym kapeluszu i z pejsami. W porównaniu
z nim nasi bohaterowie wydają się maleńcy i chudziutcy
– cofają się mimo woli . Chasyd wsiada na motor,
zapala go z hałasem i w ciągu kilku sekund znika
z oczu – pozostaje tylko niebieski obłok spalin. Nasi
bohaterowie znów wymieniają spojrzenia. Ten, który
opowiadał o plutonowym, wypluwa łuski i odzywa się
z westchnieniem:

– Jak długo te Dawidsony będą jeździć na Harlejach?
Rosjo, ocknij się!

[...] po przejrzeniu innych tekstów Maluty zrozumiał,
że słoneczniki i łupiny pestek stanowią dla autora
estetyczną cechę pozytywną: upewniwszy się na podstawie
analitycznych tabloidów, że pestki słonecznika są
nierozerwalnie związane z image'em patrioty, Maluta
wpoił sobie miłość do nich z taką samą determinacją
i fanatyzmem, jak wcześniej wpajał sobie antysemityzm.

Genetyka nie pomoże odkryć czy pre-Rosjanin łupał
pestki słonecznika. Jeśli odkryją jego szkielet, do tematu
może coś doda paleontologia. Dialektyczna.