W dzisiejszym wpisie podzielę się moją wiedzą na temat opisany w tytule i mam nadzieję, że pomnożę w ten sposób ilość popularnych wykładowców. Zamiast snuć długi teoretyczny wstęp zacznę od opisu przypadku, który dobrze znam, bo to mój. Jest to wierny opis pewnego case study.

Miałem wykład z przeciętnie śniętą grupą, ani w stanie afrykańskiej śpiączki, ani nadmiernego zainteresowania. Ujmując to statystycznie, regularna próbka. W pewnym momencie przez półuchylone okno wleciał całuj-kwiat (beija-flor) czyli koliber. Natychmiast zorientował się, że otoczenie nie było dla niego stosowne i starał się szybko opuścić salę. Zbyt szybko. Tak wyrżnął dziobem w szybę, że wedle praw fizyki szyba powinna być pęknięta a dziób złamany albo na odwrót. Ale na niektórych wykładach z matematyki prawa fizyki nie działają i koliber był nieco groggy. Studenci też i parę pań chciało karetki. Nie wiem czy dla ptaka.

Moja wiedza ornitologiczna sugerowała, że ogłupiony koliber nie odróżni gałązki od mojego palca i hipotezę sprawdziłem eksperymentalnie. Działało, ptak mi przysiadł na palcu, na co ja palec wraz z resztą dłoni wysunąłem za okno i w świszczącej ciszy rzekłem (po portugalsku) kolibrowi: „cześć i nie wracaj”.

Podjąłem natychmiast wykład z algebry liniowej udając, że nie słyszałem szeptów studenckich „nigdy czegoś takiego nie widziałam”, co przyszło mi bez trudności, bo mam spory trening w udawaniu, że nie słyszę co mi studenci wygadują w czasie zajęć. Doświadczenie było  udane, do końca semestru grupa przygotowywała się do zajęć oraz bez oporów poznawała mnie na korytarzu.

Jak widać, do zyskania popularności trzeba 1 (słownie:jednego) dobrze wytresowanego kolibra. Gdyby tresura okazała się uciążliwa należy sprawdzić czy Chińczycy nie produkują już mechanicznych ptaków.

Niestety nie mam dobrych rad dla osób prowadzących zajęcia w salach bez okien.