Ponieważ przy wyborze formy, w którą mamy się wlać
tworzy się długa kolejka przy królewnach, rycerzach
i pitu-pitu, chciałbym przypomnieć, że najpierw
trzeba było przejść przez fazę oseska, co w owych
dawnych wiekach nie było miłym doświadczeniem. Nie
mówię o gronkowcach, robaczkach, usypianiu piwem,
służeniu za piłkę dla dworzan i stałym oddaleniu od
ciepła mamy. Chodzi mi głównie o to, że przez długi
czas, w zasadzie do połowy XX wieku, maleństwo
uchodziło za mini-idiotę. Opatulone tak, że ruszyć
się nie mogło (chyba nie przeszła jeszcze na to moda
w Rosji, uwaga, badacze psychologii Putina!), było
przetrzymywane w środowisku tak podobnym do szpitala
jak to było możliwe. Mało światła, dźwięków, ruchów,
bo życie bardzo szkodziło niemowlęciu.



To zdjęcie, pokazujące jak 12-dniowy twór naśladuje
dorosłego (a więc jednak ma głowę i coś w niej) jest
chyba z 80-tych lat, wydaje mi się, że Encyclopædia
Britannica je przedrukowała w swoim corocznym dodatku
o odkryciach naukowych. Odkryto właśnie, że idiotami
nie były dzieci, a pedagodzy.