Dzieci mieszają prawo i lewo, a jak mają słabą pamięć to mieszają aż do końca. Mam to z siłami i zamiarami, nigdy tego nie rozumiałem. Ale mam wrażenie, że Alfred hrabia Korzybski czegoś tam nie mierzył a coś innego mierzył no i popełnił takie dzieło:

W środku jest parę sympatycznych mi myśli, dotyczących  języka, którego zły użytek wybija z normalności. Często widzę, że ludzie żyją jak wariaci, bo biorą opis zdarzeń za zdarzenia. No, wchodzą do restauracji i jedzą jadłospis zamiast dań.

Ale czemu mówić to na 800 stronach?!

Nie potrafię przebrnąć nawet przez dwa rodziały  o matematyce, bo są mieszanką rzeczy oczywistych i jakichś, o których nie wiem nawet czy coś znaczą.

W tym wszystkim najlepsza jest strona przed tytułem.
Ta część mówi o czymś, co istnieje:



Hayakawa stoi u mnie na półce, więc istnieje. Wydaje mi się, że studiują „Język w myśli i w działaniu” jako  jedną z pierwszych książek o oszukiwaniu językiem na przemysłową skalę, czyli w polityce i ogólniej, w życiu  społecznym, ale wolę krótsze a bardziej wyraziste szkice Orwella. To przez Orwella obśmiewam mówiących przy mnie że coś tam „nie jest niczym innym niż...” albo  zaczynających od „nie powiem, że zawsze umiem...” Ale nie powiem, że zawsze umiem tego uniknąć.

(Ciekawostka, Hayakawa walczył, by angielski stał się językiem oficjalnym USA. No właśnie, ów kraj nie ma takiego zwierzęcia. Ciekaw jestem co by wszechpolacy wyrabiali, gdyby w Polsce polski nie był oficjalnym językiem.)

Starałem się kiedyś znaleźć w Sieci wieści o książce Olivera L. Reisera, dowiedziałem się tylko, że był  chyba jeszcze bardziej skomplikowany niż Korzybski. Pełen mistyk i holistyk. Czy go ktoś czyta?

W Biuletynie Ogólnej Semantyki w r.1983 Charlotte Schuchardt Read ma za sukces, że w ciągu 50 lat od pierwszego wydania sprzedano 50 tysięcy egzemplarzy książki Korzybskiego. Dużo czy mało? Nie wiem. Chyba to dzieło nigdy nie pobije popularnością „Przeminęło z wiatrem” pomimo pesymistycznego tytułu drugiej książki. Ale nie zawsze ilość czytelników ma znaczenie. Grothendiecka prawie nikt nie czyta – ale to on zmienił bieg współczesnej matematyki.

A najmniej czytają to, czego nie napisano. Pani Read potwierdza, że (poza książką Hayakawy) nic nie wyszło, ani z zapowiedzianych jako „w przygotowaniu” ani też zamierzonych na później, których tytuły po części da się z tego nienajlepszego skanu odczytać: