(1906 – 1994)

Życie

Nie wiem
czego chcą ode mnie te drzewa
te dawne skrzyżowania
by tak się do mnie przywiązać gdy na nie rzuciłem okiem.

Ach! Jeśli o dokumenty spytają tam po Drugiej Stronie,
a inne wspomnienia ważność stracą
będę mógł im pokazać tylko luźne folie z albumów podobizn:
tu gładki kamień, tam koń w bezruchu
czy
jakaś
chmura zgubiona
zgubiona...

Mój Boże, co za dziwny sposób, by snuć linię życia!


Kot

Kot podchodzi do drzwi pokoju gdzie piszę.
Przystaje... wahanie... zbliżenie...

Wpatruje się we mnie,
Wpatrujemy się w siebie.

Oko w oko...
Prawie z przerażeniem!

Jak dwa stworzenia bez prawa do głosu i samotne
Każde z nich ulepione przez innego Boga.


Było sobie miejsce

Było sobie miejsce gdzie Bóg jeszcze w nas wierzył...
To prawda
Że na mszę się chodziło prawie tylko na flirty
ale to tak niewinnie
że było to rodzajem, po trosze odmiennym,
modlitwy
gdy proboszcz z ambony unosił się w opętaniu
przeciw grzechom wielgachnym.
Mój Boże, toż i Diabeł się wstydził.
W końcu, nie było się w jakimś Babilonie...
To było, takie sobie, małe miasteczko,
miało swe małe nałogi i swoje małe cnoty;
prawdziwy odpoczynek dla Anielskiej milicji
z ich ognistymi mieczami
– zakochać się!
Teraz
to dawne miasteczko usnęło na zawsze
pod swym kloszem błękitnym, w którymś z muzeów Nieba.


Statystyka

Dzieci,
Zresztą bez wystrzału,
i przez to rzecz się stawała jeszcze okropniejsza,
umierały łatwiej niż Indianie w północnoamerykańskich filmach.
I kiedy się pytało od niechcenia,
żeby wykazać uprzejmość:
„Ile dzieci ma pani, kumo?”
kuma mówiła tkliwie:
„Mam czwórkę dzieci i dziewięć aniołków...”

Po kolei, ze zbiorków: Schowki czasu, Przygotowania do podróży,
Skrzynia strachów, Barwa niewidzialności.