Przed pięciu laty przeczytałem ze zdumieniem w Rp
(w dodatku Plus - Minus) dysputę na temat tolerancji,
zaczętą artykułem „Nieprzydatny klucz”. Dziwiło mnie
to, że niby poważne pismo, a wdało się w drukowanie
tak głębokich nieprzemyśleń. Papka bez konsystencji,
ludzie z tytułami bawili się słowami, ale kosztem
czytelnika. Co gorsza, główny tenor (z sopranowymi
kiksami) chwalił się, że robił to już od dziesięciu
lat i dobrze mu z tym było.

No, w istocie. Daleko zajechał. Mam nadzieję, że
szybko odjedzie, ale póki jest i gada, chciałbym
zwrócić uwagę na dwa teksty ze „Spojrzeń” już
z 1993 roku, które wieszczo i złowieszczo mówiły czym
ta papka papnie. Przepraszam, pachnie. Oto urywki
ze wstępów artykułów dwóch krytyków:

Piatek, 10.12.1993 ISSN 1067-4020 nr 92

Jacek Walicki

"Spojrzenia" przedrukowały rozprawkę Ryszarda Legutki
"Tolerancja". Gdybym takie rozważania przeczytał
w niedzielnym wydaniu mojej wioskowej gazety w dziale
"od Redakcji", to nie zwrociłbym specjalnej uwagi.
[...] Ale Ryszard Legutko został określony jako
filozof, i jego wypracowanie pojawiło sie "Tygodniku
Powszechnym" [...] przeczytałem uważnie. I to nie
mniej niż sześć razy. Nie dlatego, że to takie było
głębokie, ale dlatego że miałem duże trudności ze
znalezieniem jasno wyrażonej myśli przewodniej;
a głównie z oddzieleniem przekonań autora
od sarkastycznej krytyki "nowej tolerancji". [...]

Jerzy Remigioni

Przeczytałem artykuł Ryszarda Legutki streszczony
w ostatnim (91) numerze "Spojrzeń" z ciekawością.
Sięgnąłem do starych numerów "Tygodnika
Powszechnego", wśród których znalazłem nr 14
i przeczytałem go jeszcze raz, tym razem w całości,
z niemniejszą ciekawością, ale też z uczuciem takim, jakie
się ma nosząc przyciasny kołnierzyk do eleganckiej
koszuli. Niby bardzo ładne i słuszne, ale coś jest nie tak
i uwiera. Przeczytałem więc po raz kolejny, tym razem
juz krytycznie i doszedłem do wniosku, że Legutko
próbuje otumaniać ludzi swoją erudycją i gładkością
pisania. [...]

Całość w archiwach „Spojrzeń”.

I tak sobie myślę: mam nadzieję, że żaden z dwóch
autorów nie wrócił do Kraju. Bo ów filozof to dziś
ideolog rządzącej Grupy. Wprawdzie nie wykazał się
osobistym odchyleniem charakteru, co jest powszechne
w Grupie (słowo „grupa” jest neutralne? Nieobraźliwe?
Nie zrobią mi za to procesu? Świetnie) to jednak
Sprawiedliwy Obrońca Grupy, Minister Mściwo
ma do swej dyspozycji roboty do wywalania drzwi
o szóstej rano i przykro by było gdyby stare opinie
zmuszały dzisiaj do instalowania nowych drzwi. A samo
pojawienie się w tv z kajdankami nie kompensuje tego
zachodu. Więc lepiej im być na Zachodzie.