Wzięte z „Karski How One Man Tried to Stop the Holocaust”, (str.240) autorzy E. Thomas Wood i Stanisław M. Jankowski. Rok 1945, Jan Karski jeździ po Stanach z cyklem spotkań autorskich.

Starsza pani, sztuczna blondynka z niebanalną fryzurą, której z szyi, przegubów i palców skapywały perły i rubiny, odwróciła się w stronę Jana w czasie wytwornego bankietu. „Ach, panie Karski, właśnie czytam pańską książkę”, rzekła. „Cóż za książka! Właśnie doszłam do części gdzie Gestapo zaczyna pana torturować. Och, co za piękna, piękna scena!”

I można by było gorzko śmiać się, gdyby...

Dopełnieniem jest tu relacja Bolesława Gleichgewichta o spotkaniu z Karskim w Polsce. Rzeczowy i pogodny, w pewnym momencie zgubił się kompletnie. Powtarzał: „co pan chce przez to powiedzieć” i „czy pan myśli, że...” aż zrozumiał. W istocie, pewien młody człowiek pytał go co on, Karski, myśli o teorii, że Żydzi sami sprowokowali niemieckie mordy, by skłonić swoich współbratymców do emigracji do Palestyny.

B.G. mówi, że Karski, do tego momentu będący wręcz uosobieniem spokoju i opanowania, wyglądał jakby miał wybuchnąć. Doszedł do siebie na tyle, by odpowiedzieć w pełni kulturalnie, choć ostro, ale widać było, że do końca spotkania nie wyszedł z szoku.