Czyje to? (całkiem /nice/, choć rytmowi przydałoby się)

PS Bardzo się spóźniłem, ale byłem jednak ponownie pod Wysockim, w sprawie Galicza. Gdybyś przegapił :)

Wolałem się upewnić, bo z autorem inaczej się (z trwogą!) rozmawia (za to: można, podczas gdy z cytowaczem wymienia się tylko opinie; a może odwrotnie?). W sprawie rytmu – na próbę przeczytałem nieco inaczej (niżej); jeśli jesteś uczulony na takie praktyki, wywal, proszę, tylko komentarz (a nie czytelnika).

Gardłowe są myśli Indian z interioru
Ich kobiety mają dwie piersi i gotują maniok.
Pytają czy mszę zawsze tańczymy powoli.
Do żony mówią narzeczem innym niż do wroga.
Nie można ich tłumaczyć, bo żyją w gęstwinie.

Ogłaszają ze śmiechem: „Słychać jutro. Jest wiatrem”.
Mają wielu bogów, gasnących o zmierzchu
Gdy przychodzą mniejsi. Do tych modlą się całą
Noc przed huka-huka. Walka trwa trzy sekundy
I na rok przyszły wstyd przynosi lub sławę.

Tak czy inaczej /nice/. A co do "naszych" salonowych (piszę w cudzysłowie, bo, cholera, mam problem z poczuciem przynależności ;) – toż to dzicz (techniczna) jest. I, co więcej, podejrzewamy, że dzicz utrzymywana świadomie (przez adminicję), aby użytkownicy nie stali się zbyt niezależni i selektywni.

"Poprawiać"? – nie, zasugerowałem trochę kosmetyki o charakterze *redakcyjnym*, co można poznać po intensywnym & wiernym (wierność sensowi) trzymaniu się oryginału. Jeśli ta redakcja Ci podchodzi, to świetnie :). W niczym też (na ile się znam na procedurach edytorskich) nie zmniejsza Twojego autorstwa, co ew. czytelnik niniejszego wątku ma obowiązek rozpoznać. Jak natomiast rozwiązać *tutaj* problem? Przede wszystkim, problemu nie ma :). Gwoli porządku natomiast, rozwiązanie nasuwa mi się takie: wstaw akceptowaną przez siebie wersję do najsamgórnego wpisu, a oryginalną przed-redakcyjną wersję w przypisie, w komentarzu. Czy jakoś tak :)

W takim razie pozwolę sobie jeszcze na słowo komentarza. Wiersz jest bardzo zwarty treściowo, utrzymany w konwencji suchej, niby bezosobowej relacji (to pozór: rozważenie choćby zwrotu "ich kobiety" prowadzi do wniosku, że relacjonującym jest patriarchalny konkwistador lub jego [kulturowy] potomek ;), spodziewający się nadto, że w interiorze żyją raczej monstra niż ludzie [jak pięknie odnotowane zdziwienie: "mają dwie piersi"!]). Forma zdyscyplinowana, zwodniczo prosta.

I dlatego przerzutnia "całą / Noc" jest niejakim zaburzeniem regularności i prostoty formy (a także sposobu, w jaki *nawarstwia* się narracja). Każda redakcja tego dystychu:

Gdy przychodzą mniejsi. Do tych modlą się całą
Noc przed huka-huka. Walka trwa trzy sekundy

napotyka na trudność. Z jednej strony, niekorzystne oddziaływanie przerzutni. Z drugiej, słowo "cała" wydaje się istotne: uzmysławia "solenność" przedkonfrontacyjnego wysiłku modlitewnego ;). "Cała noc" to solidny wysiłek (nie tak jak byle jakie, zakończone *już* przed 5 nad ranem, nocne czytanie w Sejmie ;). Można sobie wyobrazić bardziej zwarte sformułowania unikające przerzutni, ale trudno w nich ocalić przymiotnik "całą". Być może trzeba tu jeszcze ciut popracować (?).

Pierwotna "walka huka-huka" ma same zalety: tłumaczy bez zbędnych zawijasów, czym jest "huka-huka"; czytelnik nie odczuwa braku przypisów etnograficzno-antropologicznych. Jeśli jednak stawia się na rytm, trzeba szukać skrótów. Z drugiej strony, rozwiązanie "Noc przed huka-huka. Walka trwa (...)" też ma swoje zalety: uruchamia czytelnika, który musi poruszać nieco organem interpretującym, by rozwiązać znaczenie zaskakującego pojawienia się egzotycznego terminu huka-huka. Wszystkie przesłanki prowadzą do uznania, że to "walka", zapewne o charakterze rytualnym, zapewne jest to rytuał cykliczny (coroczny). Pozostaje jednak ziarnko tajemnicy ("czy na pewno"?!), też nie do pogardzenia; takie ziarnko pociesza nieco po stracie świetnego przez swoją prostotę wprowadzenia sensu ("walka huka-huka").

Sorry za rozgadanie się.

To problem skali (nie mówię, że tylko). Krytycy poezji rzadko schodzą poniżej poziomu całego tomiku. Tropią postawy, "dykcje", poetyki, pokolenia, "szkoły". Nieliczni (ba, całkiem wyjątkowi) są ci, którzy nie traktują pojedynczego wiersza jako jeszcze jedno trofeum z polowania na tezy, trofeum przeważnie zredukowanego do poroża cytowanej frazy, wyznania, swoistości językowej.

Sam termin "poezja" jest jakby /oveloaded/, przeciążony możliwościami (i patosem). Mnie (wyznam) interesują wiersze – wypowiedzi, konstrukcje, "kawałki języka w akcji". Faktem jest jednak, że o wierszach (por. wyżej) mało kto pisze, więc trudno o nich poczytać ;). Trzeba pisać. Zresztą, zabawa *w czytanie* jest zabawą świetną, gdy tylko nie musi być zabawą *milczącą*.

Odrębnie będą omówione ocea^W inne ryby.