Czytało się książkę świetnie. Niemiły moment pojawił
się po jej zamknięciu, gdy zasięgnęłem informacji
o autorze i dowiedziałem się, że nie przeczytam jego
nowych prac, bo bardzo wcześnie odszedł. Nie znam
jego tłumaczeń, ale sama „pielgrzymka do Ziemi
Świętej Egiptu” wystarczyła, bym przyjął Tomasza
Mirkowicza za przyjazną mi duszę. Nieco przewrotne
poczucie humoru, nakazujące jego bohaterce działać
w sferze uczuciowej z wdziękiem agenta 007, zgrabne
wciąganie Kraju położonego Nigdzie w sprawy świata,
opowiadanie historyjek bez użycia słów, które ongiś
wygwiazdkowywano w słownikach... Ale to wszystko by
szybko minęło zostawiając ciepłe odczucie rozbawienia
gdyby nie dłuższa sekwencja...

Literacko być może najsłabsza, schemat „Mistrz
naucza, uczennica piłkę do kopnięcia ustawia” jest
bardzo zmęczony, więc przez to i męczący, ale jakość
i zasób informacji utrzymuje narrację przy życiu. Ci
którym przekazywałem tych parę zeskanowanych
stron (od str. 219 do 226) tych danych na ogół nie
znali. A słałem im, bo i ja nie znałem. Podejrzewałem
nawet, że autor bawi się wymyślaniem alternatywnej
a bardzo podobnej historii, ale prawie wszystkie
elementy mogłem potwierdzić odniesieniami w godnych
zaufania źródłach (tylko historia Walentyna Potockiego
jest wątpliwa). Erudycja autora i panowanie nad
detalami imponuje. I koncentrat informacji jest tak
silny, że może wytrącić z organizmu szkodliwe resztki
papki serwowanej nam w nauce historii o cudownej
tolerancji ludu polskiego dla wszystkiego, co żyło
i się ruszało, a szczególnie dla Żydów.

Wrażenie było tak mocne, że kazało mi zastanowić się,
czy tajnym celem autora nie było właśnie wysadzenie
rodaków dobrze wetkniętymi szpilkami w fotel, na
którym rozwalają się w błogim samozadowoleniu.
Gdy nastanie kiedyś w Kraju minister MEN-u nie do
usług doraźnych a do działań wychowawczych, może
mieć sens zasugerowanie mu, że przedstawiony tu
fragment książki Mirkowicza powinien stać się częścią
tekstu, skłaniającego młodych Polaków do myślenia
o swojej historii. A nim to nastąpi, cieszmy się, że
komputer (skaner, OCR, ncftp, blog) ułatwia pokazanie
tego urywka wielu osobom.

No i zachęcenia ich do kupienia książki. Ma miły
format i całą tzw. szatę graficzną. Wydawnictwo
W.A.B., W-wa 2003, ISBN 83-89291-64-9.

P.S. Nie wspomniałem, że pewien szczególny smaczek w tekście
doceni się wiedząc, że autor akcję osadza w roku 1967...