Anka jest... no, wszystkim, czego może sobie życzyć
młoda kobieta. Ładna, zgrabna, myśląca, wrażliwa.
I ma głos. I była przed paru laty w maturalnej klasie
gdy zapisała się na konkurs piosenki.

Ale było to w momencie, gdy rozpętywano iracką
histerię.

No i co, - powie ktoś - gdzie Krym, gdzie Rzym? Też
tak myślę, ale to nie ja byłem w jury.

Gdy usłyszano, że zamierza zaśpiewać J.Tuwima „Do
prostego człowieka”, w jury poszeptano, poszmerano,
i wykrztuszono: „Irak. Nie, to nie może pójść”.

Anka była przygotowana na różne ewentualności, więc
przedstawiła inną propozycję: Bułata Okudżawy „Trzy
miłości”. Tam też potrafiła powiedzieć co chciała.
Było jasne, że zwrot „winien będę ja, winien będziesz
ty” nie byłby kierowany do Chińczyków. A gazety
polskie, od szeregowych dziennikarzy do niezależnego
Leszka Kołakowskiego, wpisywały Kraj na pomocnika
tworzonej amerykańskiej inwazyjnej fali.

Usłyszawszy jaka jest druga opcja Anki, ozdabiający
jury znany wrocławski aktor skrzywił się i wrzucił
kwestię, którą historia sztuk scenicznych powinna
utrzymać w swoich annałach:

„Co ty, dziecko, masz jakiś problem z wojną?”

Anka nie była dzieckiem i spytała:

„A co, nie widzi pan żadnego problemu?”

Na to usłyszała, że gdyby była staruszką z jednym
zębem, która przeżyła dwie wojny, to może by uwierzył
w to, co śpiewa, ale w jej przypadku, to zabrzmiało
bardzo nieszczerze.

Można uznać, że historia zakończyła się szczęśliwie,
bo po pierwsze Ance głosu nie odebrało, po drugie nie
nabrała obrzydzenia do mężczyzn z gładkimi twarzami,
po trzecie dostała drugą nagrodę. A po czwarte (co za
charakter) dostała ją za piosenkę skomponowaną przez
Z. Preisnera do wiersza Cz. Miłosza „Do polityka”.

Nieuczciwie by było gdybym miał gotowy wpis całkiem
za darmo, bez wysiłku, przekazawszy jedynie przebieg
wydarzeń sprzed paru lat. Więc choć niewiele jest tu
do komentowania, wydobędę z siebie komentarz:

Kochani rodacy, często mnie straszą inwazją moherów,
przesiedleńcami, chcącymi zasiedlić się na mojej
odwiecznej Marchii Brandenburskiej, oraz Rosjanami,
krórzy uziemnią samochód mojego szwagra, bo Polsce
nie sprzedadzą ropy. A ja mam dużo poważniejsze
zmartwienie. Myślę ja sobie: ziemia wspaniała, nikt
w sianiu się nie ociąga, jajniki pierwszej klasy,
a tu wyrastają takie zbuki...