Nie tylko naiwna młódka lecz i dorosła niewiasta może
przed trudnym wyborem stanąć: całować to-to czy nie
całować? Książe-li tu w żabie zaklęty (PrinzFrosch)
czy też to szczerej żaby (InSichFrosch) morda nam się
przybliża?

Problematu pełnego rozwiązania nie ma na widoku,
lecz wstępne rady podsunąć tu mogę. Intencje moje są
rzetelne, nie rządzą w tym miejscu pieniądze, żadna
żaba numeru mojego konta nie zna. Choć żabom
nie zawsze ufać możesz, chodź tu, młódko i mi zaufaj.

Po położeniu żaby na dłoni on usta rozwiera. Palcem
po wargach przesuwasz, ciepłe są one ale dziwnie
zaślinione. Rzuć do kałuży. Cyniczny żab dziewczyn
mnogość codziennie obcmokał.

Na kamieniu żab siedzi, zadumę ma w oku a postura
też szlachetna. Na pobrzeżu sadzawki wiele par oczu
uważnie ci się przygląda. Ramieniem wzrusz i odejdź,
on się o stosik komarów z kumplami założył, że w pięć
minut cię obślini.

Skrzywiona jego pozycja, bo żab na trzech łapach jest
oparty a czwartą w nosie gmera. Jeśli Gombrowiczowi
wierzyć, arystokraty się tyczy, ale nie księcia, co
najwyżej to hrabia.

Ty mu usta podajesz a on cię pyta czy można przez ten
etap przeskoczyć, bo go gry wstępne nudzą. Książę
czy nie, co ty z tego później będziesz miała?

Nieruchomy w kałuży żab siedzi, w dół patrzy a gdy
o buzię prosisz zachęca cię do wejścia do kałuży, bo
w niej tak pięknie księżyc się odbija. Czynisz to
i w istocie tej barwy księżyca nigdy jeszcze nie
widziałaś. Jego silne ramię przy swoim czujesz, usta
wam się jeszcze nie spotkały, ale już pewność masz:
tak, to on. Gratulacje. Chyba nie jestem już wam
potrzebny.

PS. (4/III/10) Z przyjemnością powiadamiam, że powyższy żart zyskał cenne uzupełnienie graficzne u eupolaka.