Gdyby LPR nie postarała się o reklamę dla Doroty Nieznalskiej, pozostałoby nomen omen. Gdyby nie wydano fatwa dla Salmona Rushdiego, jego droga do brytyjskiego tytułu szlacheckiego trwałaby 500 lat dłużej. Ale obraza uczuć religijnych wywołana przez indyjskiego malarza ma odmienną historię. Maqbool Fida Husain jest powszechnie znany, gdy mieszkał w Mumbaju rozpoznawano go na ulicach, był bogaty i wystawiany. I dobierał mu się do skóry nie fanatyczny kleryk (choć ichnie rydzyki też aktywnie włączyły się do akcji) a rząd owego demokratycznego kraju. Szczegóły w Wikipedii.

To wszystko jest tym ciekawsze, że burza rozpoczęta bojowym artykułem o tytule „Malarz czy rzeźnik” (skojarzenia z polskim rokiem 1968 są mile widziane) zaczęła się w roku 1996 gdy artysta miał 79 lat, a był zaaresztowany w zeszłym roku, jako 89-latek. Teraz żyje poza Indiami i nieźle by było gdyby jego casus był lepiej znany i rozumiany w Kraju, bo im lepiej rozumie się świat tym mniej boli jakiś lokalny pęcherz na skórze. Ale moje wprowadzenie go tutaj jest związane z czymś zupełnie innym, gdzie wcale a wcale uczuć religijnych nie obrażał a moim zdaniem dużo wręcz na odwrót. Ale najpierw ustalmy parę szczegółów. Oto on przed ćwierćwieczem, gdy Petra Hinterthür napisała artykuł o nim w piśmie
Orientations wychodzącym w Hong Kongu:

(Tak to zdjęcie jak i reprodukcje są zeskanowane z owego artykułu). Piszę: artysta indyjski, bo nie wiem z której grupy etnicznej pochodzi. Co do religii, należy do islamskiego odłamu o nazwie Sulaimani. Obrażone uczucia religijne są wyznawców religii hinduskiej, a religia, którą dobrze potraktował jest reprezentowana przez tę panią:

Tu pojawia się w chwili odbierania nagrody Nobla, a później, jak wiadomo, została błogosławiona. Choć mówią o niej Matka Teresa, oczywiście nigdy matką nie była i w ogóle mówią o niej takie rzeczy, że ta litografia z serii zrobionej przez Husaina kojarzy mi się nie z miłością do żywego dziecka ale z Pietá, gdzie Jezus ma już 33 lata ale jest mały i martwy.

I nie ma wątpliwości, że to ciekawy i poruszający szkic, ale w zupełnie inny sposób porusza różnych ludzi, wszelkie poruszenia zależą od posiadanej (prawdziwej czy rzekomej) wiedzy o przedstawionych postaciach. I może dlatego znacznie wolę sztukę niefiguratywną, na przykład tę akwarelę Husaina.