1. nie pozbędziesz się obawy przed cierpieniem: własnym, czy cudzym, tu wpisuję się w głos autora bloga, bo jak nie będę się obawiała cudzego cierpienia, to mogę być nieludzkim potworem, rozdającym ślepo razy

2. nie będziesz szczęśliwy, aż nie pozbędziesz się obawy przed cierpieniem: to znaczy, że jak przestanę się bać rypania w kolanach, to będę szczęśliwa? Ale one nadal będą rypać. Ból nie jest cierpieniem, tylko obawa przed nim? Nie obawiam się cierpienia, nie pójdę do dentysty. Absurdalne? W zasadzie logiczne.

3. w cierpieniu jest moje szczęście - a wsadź se w dupę te "mądrości" panie święty Josemaria. Bolało Cię kiedyś tak solidnie? Że nie pomagały leki, że nie spałeś kilka nocy? To jest dopiero nieczułość, no ale skoro pozbawiłeś się obawy przed na przykład "moim" cierpieniem, to masz je w nosie. I to by było na tyle, w kwestii współczucia św. Josemarii.

Epikur chyba mówił, że wola i rozum są gwarantem szczęścia.
+
Osiem „przyczyn nieszczęścia” nowoczesnego człowieka (Bertrand Russel – „The conquest of happiness”):

1. Życie bierne, oderwane od rzeczywistości (bo człowiek przystosowany jest do walki o byt; życie bez walki i wysiłku nie może go zadowolić);

2. Życie nazbyt czynne i nazbyt podniecone (jakim jest zwłaszcza życie ludzi interesów, zbyt niespokojne, by mogło być szczęśliwe);

3. Nuda i przesycenie (nudzimy się wprawdzie mniej niż nasi przodkowie, ale gorzej od nich znosimy nudę);

4. Zmęczenie (zwłaszcza zmęczenie uczuciowe, bo umysłowe i mięśniowe znajdują lekarstwo we śnie);

5. Zazdrość (odgrywająca w życiu nowoczesnego człowieka ogromną rolę);

6. Poczucie grzeszności (będące skutkiem tradycyjnej moralności, niesłusznie skupiającej całą uwagę człowieka na własnej jego osobie);

7. Mania prześladowcza (mająca zazwyczaj źródło w przesadnym mniemaniu o własnej wartości);

8. Lęk przed opinią.

(Tatarkiewicz: O szczęściu)

Troszkę strach dopisywać cokolwiek po Takich Cytowanych, ale raz kozie cierpnienie:

Nigdy nie zauważyłem pociągu do cierpienia w części Nowego Testamentu dotyczącej życia Jezusa (oczywiście mówienie o tym nie oznacza mego przypisywania się do jakiejkolwiek teorii o tym czy istniał czy o których z istniejących w Palestynie mówimy dziś używając tego istnienia). Część tycząca filozofii odkupienia wydaje mi się bardzo luźno do reszty przylepiona i nie umiałem sobie zinterpretować jej pochodzenia. Przecież nie ma sensu walczącej sekcie mówić: potną nas na kawałki i długo po naszej śmierci sobie o nas przypomną, takie coś to dobre jest dla Monty Pythona. Ale zaświeciło się światełko gdy przeczytałem u B.Russella
kpinki z św.Augustyna i jego teorii winy wywodzącej się z kradzionych gruszek...