Od wielu lat domowym żartem przy pojawieniu się na
stole pizzy jest cytowanie gracza baseballowego, który
na pytanie kelnerki czy pokroić mu kółko na sześć czy
na osiem kawałków, odparł: „lepiej na sześć, ośmiu
bym nie zjadł”. (No dobrze, copyright wymaga, by
podać autora: Dan Osinski. Wygląda na naszego.)

Kiedyś produkcja głupot była chałupnicza i można
było zapamiętać parę ostatnich i rozsmakowywać się
nimi w towarzystwie. W Kraju to nie jest możliwe, RpIV
ma produkcję seryjną. Kto jeszcze dziś pamięta tę
kosmiczną bzdurę sprzed trzech miesięcy, z ust
pana Grzegorza Gorczycy:

Wyobraźmy sobie, że uczeń dostaje jedynkę z chemii.
Może wpaść na pomysł, że najprostszym sposobem na
pozbycie się problemu, będzie utopienie nauczycielki.

(Zakpiłem sobie wówczas na blogu Revelsteina: „nie
było lekko, bo do Odry mieliśmy daleko. Trochę ich
lubiliśmy, więc niektórzy z nas płakali jak bobry ale
topiliśmy ich seryjnie”. Ale to trzeba leczyć,
nie ośmieszać.)

Trzy miesiące, a wydaje się, że minęły wieki. Po tej
durnocie przyszło tyle innych, że... No właśnie,
richesse oblige. Nie możemy roztrwonić naszego
dorobku, musimy zachować pamięć o tych twórcach
polskiej kultury politycznej XXI wieku. Przecież
mamy misję, naszą drzewniejością i zgrzebnością
nasycić Europę. Czy ktoś robi listę naszych wkładów,
z indeksowaniem czasu, osoby i okazji? To nie jest
zewem do napychania nowych teczek, do przyszłego
mściwego konfrontowania posłów, ministrów, biskupów,
rzeczników oraz radnych z ich bądź to żałosną, bądź
to obrzydliwą twórczością. Tu chodzi o dokumentację
upadku umysłowego, którą można będzie wykorzystać
kiedyś w pracach magisterskich i na egzaminach
maturalnych. Te wypowiedzi lepiej będą znakowały
czasy niż C14. „W jakiej epoce uniwersytecki profesor
mógł głosić, że kobieta zgwałcona nie zachodzi
w ciążę?” „Przed ilu wiekami starano się zamykać
przedszkola, by kobieta mająca dzieci nie musiała
wychodzić więcej z nimi na ulicę?” „Kiedy żył polityk
uważający, że system bankowy służy głównie do
niecnych machlojek?” O tym wszystkim NIE WOLNO
zapomnieć.

Pamięć utrwalona w Liber chamorum przetrwała prawie
400 lat. Może Liber debilis zapewni tym myślicielom
godne milenium? Kłopot tylko w tym czy powinna to być
księga czy też wydawnictwo ciągłe.