Bardzo ciekawe odkrycia poczynione ostatnio
w dziedzinie religioznawstwa są zawarte w studiach
prof. Zdzisława Grudzińskiego nad mitologią fińską.
Zainteresował się on kiedyś Karelią z powodu
polskiego tłumaczenia Kalewali. Dostrzegł w tym
poemacie pewne wątki nad wyraz podobne do znanych
mu ze słowiańskich mitów dotyczących Światowida.
Wieloletnia praca dowiodła, że na prawie 200 lat
znaczna część Karelii przejęła słowiańską religię.
Było to rezultatem długich działań trzech kapłanów
tego kultu, którzy opuścili Wielkopolskę w połowie
VI wieku i zdołali przekonać władców karelskich do
wyższości słowiańskiej religii. Przejęcie jej było
faktem głęboko odmieniającym życie duchowe
Karelów. Wydaje się, że późniejsze zaniknięcie kultu
Światowida na ziemiach Polskich osłabiło też jego
wyznawców na Północy. ¹⁾

Oczywiście gdy człowiek o tym czyta przychodzą mu
do głowy niepokojące pytania: dlaczego społeczność
karelska tak łatwo zrezygnowała ze swoich wierzeń?
Co kryło się za tak szybkim rozprzestrzenieniem nowej
religii? Jak były rozwiązywane kwestie kontaktu ludu
ugro-fińskiego ze Słowianami?

Jeszcze ciekawsze, że takie pytania nie przychodzą
do głowy gdy opowiada się podobne bajki, tylko
dawniej wymyślone, o tym, że polski książę przyjął
wiarę (i przekonał do niej swój cały lud) w Chrystusa,
znanego w jego księstwie jako niemieckiego Boga,
a ponadto postanowił przyjąć go za pośrednictwem
swoich wrogów, Czechów.

A przecież nawet ktoś odnoszący się obojętnie do badań
historycznych mógłby przypomnieć sobie użycie terminu
„przyjęcie” z jakichś prawie współczesnych zdarzeń
i pomyśleć nad tym jak się przyjmuje nowe kultury. Na
przykład, „przyjęcie” narodów bałtyckich do wielkiej
rodziny narodów radzieckich. Był to rok 1940.

Widząc, że takie sformułowania stanowią obowiązkową
część edukacyjnej papki w polskich szkołach może
podrzucić człowieka, ale zamiast się autogalwanizować
lepiej jest spokojne reagować, tak jak mój przyjaciel
Jerzy Kocik. Gdy pojawił się przed dwoma tygodniami
artykuł Archeolodzy odkryli słowiańskie ogniska kultu,
Jurek spokojnie dopisał w forum dyskusyjnym wyważony
komentarz:

Errata

Autor napisał: "Pogańskie obrzędy były praktykowane
w Polsce jeszcze kilkaset lat po przyjęciu chrześcijaństwa."
Winno być: ".... po wprowadzeniu chrześcijaństwa."
Jest to różnica w szacunku dla wymordowanych przy owym
"przyjmowaniu".

Oczywiście czytelników miał tam niewielu. Oczywiście
niektórzy czytelnicy mogli się zdumieć o jakich to on
mordowanych pisze. I powiedzmy, że taki czytelnik
zacznie szukać wiedzy i odkryje gdzieś taki detal, że
chluba Polaków, Bolesław Chrobry (ale niekoniecznie
Rusinów, których mordował a Rusinki gwałcił) bywał
po polskich wsiach w piątki wraz ze swoją niemiecką
drużyną tzw. „rycerzy” i wybijał zęby tym, co mięso
w dzień ów jadali. I od takiej lektury ów czytelnik
zacznie myśleć – a to znaczy, że przestanie powtarzać
wykute w szkole mądrości. I to jest właściwa droga do
odmieniania Kraju – nie agresywne wyrzekanie na formę
regionalnego nakrycia głowy a delikatna prośba:
„droga osobo, zastanów się nad tym co mówisz”.

1) Sugeruje mi mój czytelnik, że powinienem ostrzec innych czytelników,
że te odkrycia poczyniłem wczoraj. Sądzi on, że jeśli nic nie powiem to ten mój
prof. Zdzisław Grudziński może zostać cytowanym autorytetem. Jego uwaga
ma podstawy, kiedyś napisałem parabolę o Sułtanacie Nihar i nie brakło
pytań o użyte przeze mnie źródła.