Akt II

Otwieram drzwi do kuchni, robię to sprawnie choć się
nieco zacinają. Patrzę na dorosłych i czekam. Gdy
milkną i zachęcają mnie spojrzeniami, pytam:

– Babciu, a kiedy umrzesz?

Coś jednocześnie zadławiło czwórkę dorosłych. Kiedy
odzyskują dech znajdują pełną zgodę w kwestii co ze
mnie wyrośnie, smutnie kręcą głowami i wysyłają mnie
za karę do mojego pokoju.

Akt I

Babcia wstała, więc zbliżam się do maszyny do szycia,
która przestała furkotać. Z wszystkich zabawek, które
oglądałem w moich 5 latach życia, ta pociąga mnie
najbardziej, ale rzadko mogę jej dotykać. Babcia zna
tę moją fascynację i oznajmia mi:

– Wnusiu, jak babcia umrze ta maszyna będzie twoja.

Idzie do kuchni. Zastanawiam się przez parę minut nad
tym co właśnie usłyszałem. Nie wszystko jest tu dla
mnie jasne. Kładę rękę na klamce, babcia to wyjaśni.

Akt III

20 lat później. Niestety maszyna zmienia właściciela.
Dóbr doczesnych zostaje po babci tak mało, że nie ma
zapisów z parolinijkową listą posiadłości. Ale sprawa
jest jasna: maszyna zostaje dla siostry.