Założę się, że nikt mnie nie wypisał z grona Rycerzy Niepokalanej. Nie tyle wszedłem co weszli mnie tam jak miałem 4 lata i tak zostało. Za to od ateistów nie mam żadnej legitymacji, ale często mnie do nich przypisują. A tak mi wygodnie w tym gronie jak na nieszporach. Ale to wcale nie znaczy, że trzeba mnie wpisać do agnostyków, czyli takich, co wiedzą, że nie wiedzą. Ja jestem tak głęboki obojętnik, że mnie ostre zaangażowanie tu czy tam jest tak dziwne jak przemierzanie połowy Europy, żeby widzieć drużynę z mojego miasta grającą w innym mieście.

To prawda, że bronię przed moimi studentami papieża Urbana VIII w jego sporze z Galileuszem. Studenci często słyszeli gdzieś, że Galileusz został spalony na stosie i oddychają z ulgą, gdy mówię, że owszem, spalono, ale kogoś całkiem innego. Na miejscu Urbana, gdyby mi taki typ zaczął radzić jak prowadzić Kościół też bym się zdrowo wnerwił. To nie był konflikt wiedzy i wiary a przekraczania zakresu kompetencji.

Prawie zawsze o to chodzi w sławnych przykładach, jedna ze stron wychodzi daleko poza granice swojej dziedziny i coś tam pitoli. I jeśli sprzeciwiam się tzw. autorytetom religijnym bełkoczącym coś o tym jak działać ma nauka, to czemu miałbym spokojnie przełykać podobne wyskoki u tzw. autorytetów naukowych opowiadających kto, w co i jak powinien wierzyć? Wiem, że Dawkins potrafi ciekawie podać wizje naukowe, ale gdy wdaje się we frontalny atak przeciw wszelkim możliwym religiom, nie jest w tym działaniu uczonym a kibicem sportowym. Uczeni od kwestii religijnych badają rozwój pojęć czy wzajemne ich wpływy a nie istnienie czy nieistnienie dowodów na istnienie czy nieistnienie bogów.

Jestem religijnym i ateistycznym obojętnikiem, ale muszę sporo o tym myśleć, bo jak dookoła ludzie się z tych powodów mordują, to nieźle jest wiedzieć skąd ta pasja w tworzeniu cmentarzy. Z racji typu moich studiów łatwiej mi rozumieć co piszą tzw. sekularni humaniści, racjonaliści, ateiści i inni wierzący w niewierzenie w boga, bo gdy biorę coś o wolnej woli i łasce i uduchowieniu to równie dobrze mógłbym mieć w ręce tekst po tybetańsku, bez słownika nie pojadę ani linijki. Ale gdy ci ludzie mówiący niby po mojemu opowiadają jakieś androny, że prawdziwy naukowiec nie może być wierzący, przestaję kupować te Free Inquiry czy podobne, bo głupiego gadania i za darmo mam mnóstwo.

Proszę mnie zrozumieć: w żadnej chwili nie oznajmiam, że naukowiec może albo nie może albo powinien albo nie powinien być wierzący albo niewierzący. Po prostu całą tę tematykę mam za kompletnie nieistotną, bo nie znam jednego jedynego odkrycia naukowego, do którego by przywiodła wiara albo niewiara. O ile nie liczyć niesamowitych wzorów z sumami, które bogini Namagiri dyktowała Ramanujanowi, ale oczywiście ktoś wychowany w kręgu oddziaływania chrześcijaństwa nie może przyjąć, że hinduska bogini przekazywała jakieś trudne twierdzenia i to daleko od Lourdes.

Uczciwość wymaga, by przyznać, że różne odmiany wiary odwiodły ludzi od wielu badań, ale widzę tu problem nadużywania siły a nie atrybut religii. Rządzący często chcą decydować o przeróżnych sprawach, w których nie mają nic do robienia i ich ustalenia naukowe są podobne do wdawania się w życie seksualne obywateli. To znaczy: czasami mogą zepsuć albo opóźnić przyjemność, ale to dlatego, że oni nie wiedzą jaką przyjemnością jest seks albo nauka.

I tę nieczęstą (ale zdarzającą się u mnie) obronę wiary przed oszołomami niewiary zamknę moją ostatnią na dzisiaj złośliwością:

Ateista – osoba nie mogąca pogodzić się, że bóg to potężna idea i upierająca się, że to jest tylko idea.

Ite, missa est.