Tekst tej jednoaktówki ukazał się w dodatku Wysokie Krzesełka.

Biorą udział: Mama, Stasiu, Kleik

Dwuletni Stasiu na Wysokim Krzesełku patrzy na mamę z łyżką. Mama jednym okiem patrzy na Kleik na talerzyku, drugim na łyżkę z Kleikiem, trzecim na buzię Stasia.

Mama: Stasiu je Kleik.

Stasiu: Tasiu nie je Leik!

Kleik: spada z łyżki. Po chwili spada kurtyna.

Są trzy interpretacje tego dramatu: klasyczna, wszechpolska oraz logiczna.

1. Klasyczna. Mama szuka związku między. Podejrzewa męża, że coś dał Stasiowi do jedzenia. Naciska brzuszek Stasia. Wącha Kleik. Dzwoni do swojej mamy, a potem do lekarza. Nic się nie klei, jeśli nie liczyć kleiku na podłodze.

2. Wszechpolska. Badania trzech badaków (Simon, Simon i Simon, zbieżność przypadkowa) wykazuje, że dziecko ma syndrom ocaleńca bezpaciorkowego. Mama w czasie ciąży czasami zasypiała przy tv i nie odmawiała paciorka. Teraz Stasiu cierpi.

3. Logiczna. Problem nie jest gastronomiczny lecz językowy a raczej nie ma żadnego problemu. Stasiu znudził się powtarzaniem bełkociku dorosłych i chce komponować własne zdania. Najprostszą samodzielną konstrukcją jest dolepienie do pożyczonego gdzieś zdania słowa nie. Pierwsze eksperymenty pokazują, że efekt jest piorunujący, oprócz misia i grzechotki na scenie pojawia się babcia i pan doktor i wszyscy chcą zobaczyć gardziołko Stasia. Wejście Stasia do świata rachunku zdań jest w pełni udane, jak dobrze pójdzie za parę lat wymyśli alternatywę i koniunkcję a później może i zdania warunkowe z zasadą reductio ad absurdum, kto wie czy nie najciekawszym pomysłem zachodniej cywilizacji. Płukanie żołądka Stasia i dawanie mu lekarstw może zniweczyć jego postępy.

Właściwą reakcją, gwarantującą także pożywienie Stasia, jest wykorzystanie zasady podwójnej negacji, która powinna go zdezorientować i przekonać, że Mama posiada tak rozwiniętą inteligencję jak i on. Mama podsuwa łyżkę wypowiadając cicho magiczne zaklęcia:

Stasiu je Kleik. Harmonia wraca do domu, Kleik nie przykleja się do podłogi.