Czy piątek 30 marca 2007 był dobrym dniem na strajk
kontrolerów lotów w całej Brazylii? Pytanie należy
do polityki, nie astrologii. Upływało właśnie pół
roku od wypadku, w którym samolot Legacy malutkiej
firmy ExcelAire uderzył od dołu w odrzutowiec linii
lotniczych Gol. Zginęły owego dnia, 29 września 2006,
154 osoby.

Prawie w tym samym czasie gdy kontrolerzy zaczynali
strajk, adwokaci rodzin ofiar wnosili 16 pozwów
w Sądzie Federalnym w Miami przeciwko firmie oraz
producentom transpondera, Honeywell Intl. Transponder
to aparat komunikacji elektronicznej w samolotach.
Aha, Lockheed Martin też może stracić parę milionów.

Jeśli winni są w USA, czemu strajk jest w Brazylii?

Cóż, nawet gdy wina za nieodpowiedzialne działania
jest niewątpliwa, tylko w filmach i w dyktatorskich
działaniach jedna strona bierze ją w 100 procentach
a druga macha śnieżnobiałymi skrzydełkami, symbolami
niewinności.

Nie jestem agencją rządową i nie muszę mówić językiem
prawników. A w prostym polskim, z olbrzymią szansą na
uczciwe sprawozdanie można to tak ująć: dwóch pilotów
i paru przedsiębiorców na pokładzie samolotu z USA
leciało wyżej niż nakazywał im ustalony plan lotu.
Takie działanie (lot w rzadszym powietrzu) przynosi
pewną oszczędność benzyny. Piloci winili kontrolę
brazylijską i w końcu przyznali, że ich transponder
nie działał, ale wyznanie „samowolnie zmieniliśmy
wysokość, na której lecieliśmy” nie przeszło przez ich
gardła. Winne były, twierdzili, ślepe dziury
w systemie brazylijskich kontroli.

Ponieważ zbili na ziemię samolot blisko Sinop,
w głuchym interiorze stanu Mato Grosso, tamtejszy
komisarz (delegado) udał się do Brasílii, stolicy
kraju, by wysłuchać wyjaśnień kontrolerów, którzy
pracowali w krajowym systemie kontroli ruchu
powietrznego w chwili wypadku. Podróż długa i na nic,
bo dziesięciu kontrolerów przez adwokata zawiadomiło,
że mają 6-tygodniowe zwolnienie lekarskie na badania
psychiatryczne. Bo są bardzo wstrząśnięci tym co się
stało.

No i weszli politycy i technika gówna z wentylatora.
Najciekawsze sceny tego długiego i zawikłanego filmu
były takie:

- Listopadowy biały strajk kontrolerów przynosi chaos
na lotniskach. Minister Obrony filmowany na tle
niekończącej się kolejki (poza Polską dziennikarze
też umieją fotografować konie od dołu) pieprzy, że
wszystko jest w największym porządku. To prawica,
co weszła do koalicji jako lewica, ale lewica sprzed
20 lat, gdy była w opozycji do czarnej sotni. Chyba
wszyscy znają zjawisko płomiennego opozycjonisty,
który wchodzi do rządu i przynosi ludowi silne, oj,
silne odczucia.

- Niepodający nazwiska kontroler, pytany czy nad
Brazylią są ślepe dziury, mówi, że są ślepe, głuche
i nieme.

- Sieć tv wynajmuje samolocik, leci do dziury
i dowodzi milionom telewidzów, że w dziurze (wymiaru
połowy Polski) nie ma jakiejkolwiek komunikacji ze
światem.

- Władze USA robią swoje, by wydobyć absolutnie
niewinnych obywateli USA (piloci Joseph Lepore i Jan
Paladino) z ich brazylijskich hoteli do domów, gdzie
czekały na nich stęsknione rodziny. I kongresmeni.
Władze USA bardzo nie lubią gdy jakieś
niedorozwinięte kraje próbują sądzić ich obywateli.
Wtedy okazuje się, że prezydent Lula (związkowiec,
który był szkolony w USA przez nielewicowe związki
AFL-CIO) jest marionetką Fidela Castro i Brazylia
należy do Osi Zła. Więc 6 grudnia 2006 piloci dostają
swoje paszporty do rąk i odlatują do Stanów, gdzie
dostają przywitanie jako bohaterzy narodowi.

- Różne systemy kontroli zdychają przed Bożym
Narodzeniem, chaos jest olbrzymi, lewica, prawica
i średnica szafują podejrzeniami o sabotaż, natomiast
kontrolerzy mówią, że nie chcą być traktowani jako
wojskowi, chcą zarabiać choć w przybliżeniu to, co
ich koledzy w Stanach, nie chcą pracować za dwóch
ani na muzealnych aparatach.

- Koniec marca: prezydent Lula żąda, by ministrowie
w końcu rozwiązali kryzys lotnictwa.

- 31 marca: Lula w samolocie (do Stanów) każe odwołać
groźby zaaresztowania 18 kontrolerów. Mówi chyba
i coś więcej, bo strajk chwilowo kończy się.

Gdyby ktoś się dziwił czemu Lula nie gra jak Reagan,
który wywalił strajkujących kontrolerów na ulicę
i zatrudnił całkiem innych, wyjaśniam, że całkiem
inni brazylijscy już od dawna pracują w Stanach, bo
tam zarabiają to, na co zasługują.

Nawiasem, 30 marca to nie tylko pół roku od początku
kryzysu, to także tydzień przed Wielkanocą. Dobry
moment, by paru źle opłacanych ludzi przypomniało
władzom ile są warci.