Urywków o Arabiach miało być cztery. Zaskakującą
intuicją Vierablu uczyniła swą uwagę odcinkiem trzy
i pół. Bo tylko o tym chciałem tu mówić, o „kwestii
kobiecej”. A może o sobie, ale finał to wyjaśni.

Zabójczo celne określenie Black Moving Object, wie
kto widział. Ostatni raz widziałem rok temu, przy
wodospadach. Tam żyje wielu Arabów, nawet pewien
prezydent chciał je włączyć do strasznie pokręconej
Osi Zła, potem odczepił się. Więc w kolejce do kasy
stał rozchełstany Arab, jak i inni ociekał potem, bo
41°C nie przebaczało nikomu. Był dobrym mężem, bo
swój Obiekt brał do parku. Obiekt stał pokazując
stopy i twarz. Twarz mówiła o 16 czy 18 latach. Dwie
takie żony zrównałyby go wiekiem. Obiekt chyba nie
miał prawa dotykać pieniędzy, a może było ryzyko, że
w kasie spotka mężczyznę. O stopach później.

Piszę, że jednotematyczny był to zamiar, bo po 2001
temat stał się jazgotem i wojną postaw i nie mam
ani kawałka spójnej wizji, którą (jak mi się zdawało)
miałem przedtem. I do okruchów chciałbym niekiedy tu
wracać, ale tym razem nic o 1001 nocy (zresztą
perskich), ani o użyciu potęgi dżinów przez uczonych
z Pakistanu, ani o łaźniach publicznych z arabskiej
Hiszpanii ani o książce George'a Antoniusa.

Jeden temat. Wpada do niego przemilczany przed 2001
moment, bo to niepostępowo mówić źle o uciskanych
ludach, ale okazało się, że te ludy wycinają swoim
dziewczynkom łechtaczki. I kwestia od razu stawia na
scenie statystyków, którzy delikatnie wyszacują czy
to tylko w dwóch czy w siedmiu procentach się zdarza.
A tu nie trzeba procentów a wyobraźni, trzeba
pomyśleć sobie o dziwnym rytuale, który by wymagał,
by młodym chłopcom doświadczeni w procedurze starcy
urywali lewe jądro. Bardzo szybko dyskutanci płci
męskiej dostrzegliby jądro problemu.

Bolałem nad hipokryzją organizacji, które tysiącami
listów walczyły o wolność jednego więźnia lecz nie
zauważały powszechnego niewolnictwa. I owe Naftowe
Królestwo, które nigdy nie zgodziło się podpisać
świstka o równych prawach kobiet... Dawałem sobie
piątkę za moją empatię, lecz rozsądek mówił, że może
czwórka wystarczy. A kto wie czy i nie cztery minus,
bo mi kiedyś jedna pani powiedziała, że owego dnia
nie byłem dla niej dobrym towarzyszem... Nie, nie
chodziło o punktualne płacenie składek partyjnych.
Ale jakoś znajdowałem punkt przed lustrem tak, by
ten drugi całkiem życzliwie na mnie spoglądał.

I kiedyś w La Paz zobaczyłem jak Boliwijka strzeliła
z całej siły w mordę swego kompana. Byłem przy
sąsiednim stoliku, akcję widziałem kątem oka, ale
dźwięk sugerował, że oderwana głowa potoczy się po
podłodze baru. Nie, zachwiała ciałem, ciało zachwiało
stołkiem i człowiek utrzymał się w pionie. Oboje
zaśmiewali się, jedno z nich bardziej energicznie.
Alkohol pomagał tak w biciu jak i w znoszeniu ciosu.

Scenka wlepiła się składnie w wiele innych stamtąd
i pomyślałem jak różne możliwości w różnych stronach
mają kobiety. W tym barze nikt, absolutnie nikt nie
obrócił głowy. A przecież taki gest w paru miejscach
byłby wyrokiem śmierci. A przynajmniej tortur.

W niezrozumiały sposób skojarzyłem to kiedyś z bajką
z Arabii. O tym jak na pustyni dwóch Arabów,
syn i ojciec, zoczyli ślady dwóch par kobiecych stóp
i postanowili, że właścicielka większych czyli
starsza będzie kobietą ojca. Lecz, ironia losu,
młódka miała wielkie stopy. Śmieszna, przewrotna
bajka.

Wrócił w pamięci dźwięk ciosu Boliwijki i nie wiem
czemu dopiero wtedy dostrzegłem stojący w bajce
wielki jak góra a niewidoczny motyw. Podzielili się.

Szli, o, tu są dwie kobiety, jedna moja, druga twoja.
Jak to mogło być, że słuchałem i nie słyszałem?
Słyszałem i nie rozumiałem?

Tak, to tu jest całkiem niewesoły finał. O mnie.

Przez tyle lat byłem Arabem i nie wiedziałem o tym.