W czasie odwiedzin Andrzeja ta historyjka o Kelly
sama wypłynęła na powierzchnię i rzekł on:
„jasne, że wierzę, bo miałem prawie to samo”.
Później przyzwolił mi na powtarzenie o ile nie będę
wmawiał, że to mi się przydarzyło.

Nie wmawiam, ale muszę wyjaśnić (bo są przecież
ludzie nie znający z zapachu i dotyku owego świata),
że działo się to za czasów PRL. Wtedy wszystko było
jak teraz, tylko tamten Rydzyk inaczej się nazywał
i gdzie indziej trzeba było jechać na kazanie oraz
inne dzieła były cenione przy zakupach do szkolnych
bibliotek.

Więc Andrzej z narzeczoną pojechali do Libanu.
Zauroczył ich Bejrut i dopisało szczęście - poznali
w kawiarni dziewczynę poliglotkę, która chętnie im
opowiadała o kraju i mieście i pokazywała ciekawe
miejsca, a potem zaprosiła ich do swojego domu.

W pustym prawie mieszkaniu dziewczyna zamilkła
we wszystkich językach, jeśli nie liczyć tłumaczenia
z arabskiego uwag swojego brata, który był bardzo
miły, ale nie dla siostry, bo bezustatnie wysyłał ją do
przynoszenia czy przygotowywania czegoś. Po paru
minutach uważnego przypatrywania się narzeczonej
Andrzeja przykazał siostrze przetłumaczyć, że się
bardzo w dziewczynie zakochał i za pozwolenie
wzięcia jej za swoją pierwszą żonę da Andrzejowi
wszystko co ma, czyli kałasznikowa oraz Dzieła
Zebrane Marksa. Andrzej nie chwalił mi się, ale
chyba miał czas reakcji dużo lepszy niż Anglik, bo
wszystko skończyło się dobrze: on nie musiał
szmuglować broni przez granice, ona chętnie została
żoną Andrzeja (a później cenioną w Z.G. panią
ginekolog) a doceniający urodę jasnowłosej Polki
Szybki Arab nie musiał rozstawać się ani z dziełami
ulubionego autora ani z ulubioną zabawką. A co by
było warte życie Araba w Bejrucie bez kałasznikowa?